«آن روز که سکوت کردی و در نهایتِ بیحرفی رفتی، چیزی درون من مُرد که برای ادامهی زندگیام به آن نیاز داشتم.»
گفت: «چه چشمهایی داری عزیزِ من، زیبا و غمگین.»
گفتم: «چشمهای زیبا، غمهای زیبایی هم دارند.»
پرسید: «یعنی شما هیچوقت از دوست داشتن او احساس پشیمانی نکردید؟»
جواب داد: «هیچوقت؛ اگر او رفته چیزی را از دست داده که هیچکجای دیگر نمیتواند پیدا کند.»
حتی اگر حرفها و کلمات هم تمام شدند، بیا
راههای جدیدی برای حرف زدن پیدا کنیم. سکوت،
آغوش، لمسِ همدیگر، خیره شدن یا..؟ انتخاب با تو.
آدمهایی هم وجود دارند که باعث میشوند، خودمان را بیشتر از قبل دوست داشته باشیم.