خدا دستشونو بگیره تا بهترین تصمیمو بگیرن.

عجب توییت باشکوهی.

ما تا زمان محو رژیم صهیونیستی، لحظه‌ای به حضور رهبر جدید در میان مردم و نیز حضور غیرعلنی ایشان در اماکن متعارف و آسیب‌پذیر و قابل پیش‌بینی نیاز نداریم. حامد فتاحی پ‌ن: واقعاً در غیر اینصورت، بسیار سرخوردگی و‌ دل‌سردی به‌دنبال خواهد آورد.

بی‌برو برگرد باید با این گروه بجنگیم؛ چون اول آن‌ها جنگ را شروع کردند! پیمانشان را زیر پا گذاشتند! البته فکر می‌کنم اینکه قرآن می‌گوید هرطور شده می‌خواستند رسول را اخراج کنند، نشان می‌دهد اکر می‌خواستند رسول را بکشند، وظیفۀ سنگین‌تری داشتیم. اینکه خدا فرمود باید از خدا بیشتر بترسید تا از دشمنان، معنای همان «بی‌برو برگردی» است که گفتم. یعنی اگر خواستیم از کشته شدن فرار کنیم، عذاب خدا وحشتناک‌تر از این کشته‌شدن‌هاست. به‌هرحال عذاب این کفار، کفاری که جنگ را اول شروع کردند، دست ماست! دل‌مان هم آرام می‌شود. خلاصه: ۱. جنگ را آن‌ها اول شروع کردند ۲. پیمانشان را زیر پا گذاشتند ۳. پس واجب است در مقابلشان بأیستیم ۴. و ازطریق کشتنشان، عذابشان دهیم (الانفال: ۱۳) پ‌ن: این اول شروع کردن خیلی مهم است آقا، خیلی! نقض پیمان صلح هم. دست‌کم عملیات پیش‌دستانه واجب نیست! #قرآن #قرآن_و_جنگ #قرآن_و_پیمان #قرآن_و_عذاب

دوستی به من گفت یکی از مشکلات اعتراضات اینه که برای مخالفان، نه امنیتی برقراره و نه مکانی تأمین شده؛ ولی برای طرف‌دارانی مانند راه‌پیمایان ۲۲ بهمن، همه چیز فراهمه. این خواستی که مردم سال‌ها داشتند اما حل‌وفصل نشده. اما به‌نظر من، آن کسی که در ۲۲ بهمن امنیت را برقرار می‌کند تا مردم کشته نشوند و بانک آتش زده نشود و ... خود مردم‌اند و نه پلیس! چطور؟ اگر عده‌ای بیایند و وسط راه‌پیمایی ۲۲ بهمن بانک آتش بزنند، مردم خودشان زیرا پا له‌شان می‌کنند؛ یا خیلی زود آن‌ها را به پلیسی که در آنجاست تحویل می‌دهند. دقیقاً برعکس این اعتراضات که تا به‌حال برگزار شده؛ کسی سطل زباله بسوزاند، معترضین کیف می‌کنند؛ بانک را آتش بزند، برایش هورا می‌کشند؛ فروشگاهی را غارت کنند، همراه می‌شوند؛ دقیقاً دراینجا وقتی پلیس بخواهد وارد شود، کتکش می‌زنند و هلهله می‌کنند. شاید بگویید خب انتظارات مردم در این دو راه‌پیمایی متفاوت است! ولی پاسخ من فرقی نمی‌کند؛ تا وقتی به این آگاهی نرسیدیم که حتی در صورت اعتراض، نباید پشتیبان اوباش و غارت‌گران باشیم، تا وقتی قانع نشده‌ایم که نباید ترس و رعب برای مردم دیگر ایجاد کنیم، همین آش است و همین کاسه. اما اگر معترضان به این آگاهی رسیدند، مردم دیگر با آن‌ها هم‌دل خواهند شد، هرچند طرف‌دار نظام باشند؛ پلیس هم با او هم‌دل خواهد شد و در اقدامات خشونت آمیز دستش می‌لرزد؛ طیف‌های خاکستری را سریع جذب خواهند کرد و اعتراضشان به‌ثمر خواهد رسید. ولی در هر صورت، باید به آن آگاهی برسند که خودشان، مثل مردم شرکت‌کننده در ۲۲ بهمن، باید امنیت خودشان را تأمین کنند؛ نیروی انتظامی صرفاً مکمل است.

شاید با خودمان اینطور فکر کنیم که اگر پدر و مادرمان کافر باشند، می‌توانیم رویشان حساب باز کنیم (درحالی که ما مؤمنیم)؛ یعنی بالاخره پدرومادرند یا خواهروبرادر ما هستند و با اینکه مؤمنیم می‌توانیم به آن‌ها اعتماد کنیم یا در شرایط سختِ ایمان داشتن، تکیه‌گاهمان باشند. اما خدای متعال به ما یادآوری می‌کند که اگر خویشانتان کفر را ترجیح می‌دهند، به‌هیچ‌وجه نمی‌توانند ولیتان باشند؛ اگر ولایتشان را بپذیریم به مرحلۀ نافرمانی رسیده‌ایم ( التوبة: ۲۳) پ‌ن: ولایت ندارند به این معنی نیست که نباید عادلانه برخورد کنیم و یا نباید نیکی کنیم. می‌توانند ولایت ما را نداشته باشند اما عدالت را رعایت کنیم.

چقدر خوبه دوستانی داشته باشیم که بگویند: تمام آثار علامه را خوانده‌ام، یا تمام آثار ملاصدرا را یا تمام آثار حیدر حب‌الله... . این افراد به شدت به رشد ما کمک‌ خواهند کرد.

چرا؟ چون جمهوری اسلامی به اذن خدا رژیم و آمریکا را با سر به زمین کوبیده؛ وگرنه اوبامایی که لیبی را به آن روز در آورد، کم‌تر از این ها خطرناک نبود. اگر به پیروزی رسیده بودند، هر دو این حیوانات را به خدایی می‌رساندند.

اسرائیل چقدر بر آسمان و سایت‌های موشکی ایران مسلطه؟