"یاعلی" گفت و تند بالا رفت، 
پله‌ها را یکی‌یکی، تق‌تق
کفشِ نو داشت، چادری مشکی
دامنش توی دست‌وپایش، لق... 
                        
بندها را گشود با وسواس
کفش‌ها را گذاشت در کیسه
چشم انداخت بین آدم‌ها
سمت عمه دوید، یک دو سه!
                          
عمه او را گرفت در آغوش
دخترک غرق بوسه می‌خندید
هیئت از رنگ خنده‌اش پر شد
عمه دورِ قشنگیَش گردید
                       
گرهِ روسریش را شُل کرد
رفت دنبال چند هم‌بازی
چشم بر هم زدم که دوست شدند
بچه‌ها و شروع شد بازی
                          
بینِ گرگم‌هوا، زمین افتاد
گریه‌اش رفت سمت مردانه
یک صدای بم آمد این طرفی
گفت: "چیزی نشد که دردانه؟"
                       
دخترک دست‌وپاش را مالید
دستِ زنجیرباف را ول کرد
طرف مادر خودش برگشت
دوستی را چه‌زود باطل کرد
                          
کنج آغوش مادرش چسبید
دردِ پا را سریع برد از یاد
بغض را قورت داد و آبی خواست

عمه‌اش جست و زود آبش داد

کنج آغوش مادرش چسبید
درد پارا چه‌زود برد از یاد
بغض را قورت داد و آبی خواست
عمه‌جان هم سریع آبش داد
                          
اشک‌هایش به مهر پاک شدند
دخترک رفت سمتِ نقاشی
با مهارت تمام شد کارش:
"اینم منم، این مامان و داداشی،
                          
آن‌که قدّش بلندترتر هست،
آن‌که خیلی قوی‌ست، آن باباست
خانه‌مان را کشیده‌ام آن‌جا
کوه و خورشید هم که آن بالاست."
                          
غرق اطوارهای او بودم
صلواتی مرا به‌خود آورد
روضه‌ آغاز گشت و خادم هم
هر چراغی که بود خامش کرد
                          
دخترک با تحیّر و وحشت
این‌طرف، آن‌طرف شد و چرخید
دست را روی چشم‌هاش گذاشت
زهره‌اش رفته بود، جیغ کشید
                         
روضه پایان گرفت، نور آمد
دخترک روی دوش بابا بود
دست‌های ظریف و کوچک او
در نوازش به‌روی موها بود
                              
مانده آن شب هنوز در یادم
که شب سوم محرم بود
آن شب اصلاً به سینه‌ام نزدم
و سخنران صداش مبهم بود
روضه‌ی آن شبم تفاوت داشت
دخترک، روضه‌ی مجسم بود...