چشم‌هام فریاد میزنن...درباره اون چیزی که نمیتونم به زبون بیارم

فقط طوری که همه نگرانش بودن همه دورش جمع شده بودن ، همه حالشو میپرسیدن ؛ چند نفر بغلش کردن ، اشکاشو پاک کردن... اونی که با فاصله ی زیادی ازشون وایساده بود و لبخند میزد...اون من بودم. تفاوت من با اونا داشت هر لحظه پر رنگ و پر رنگ تر میشد. و چقدر این پر رنگی درد اوره...

کسی چیزی نگفت ، ولی رفتارشون باهام حرف می‌زدن

دلم میخواد بخوابمو چند سال دیگه بیدار شم

چی بهتر از این🐸✨

برفی ، بنظرت کسی یادش میمونه؟

این یکی جزئی از اموال لئو عه)

همونقدر که از تاریخ خوشم میاد همونقدر هم از جغرافیا بدم میاد