امروز داشتم یه مطلبی میخوندم درمورد اینکه قدر مامانامونو بدونیم چون ممکنه خدایی نکرده یه روزی پیشمون نباشن و انقدر حالم بد شدهه و دلم گرفته که نگم، و هر دقیقه اینطوریم که بیشتر به این پی میبرم که مامانم یه فرشته اس، یه فرشته ی تمام عیار که با وجود تمام سختی های زندگیش و فشار هایی که روش بود همیشه با من و آبجیم مهربونه، همیشه به ما که میرسید صبورهه و زود عصبانی نمیشه، همیشه حمایتمون میکنه، فوق العاده مامانه باهوش و با درکی هست، آگاهه، تو همه هنر ها بهترینه و باید بگم مامان واقعا دوستت دارمممم.

همینطور بابام رو هرچند که باهاش به اندازه ی مامانم صمیمی نیستم ولی همیشه دوستمون داشته و حمایتمون کرده، تمام فکر و ذهنش ما بودیم و همیشه به فکرمون بودهه، از همه چیزش به خاطره ما گذشته، همه ی توان و وقتش رو برای ما گذاشته و کلی برامون زحمت کشیدهه.

وایییی دارم ضوق‌مرگگگگ میشممم چقدر حمایت کردینننننن )))💞

وای تابستون داره تموم میشه و من هنوز هیچکدوم از کارای لیستم رو خط نزدم-

من،هر لحظه‌ی زندگی:

اخه چرا انقد لف 😭 ۶۰ بودیم !!:)'

ویولتت منم‌ تقدیمی شرکت کرده بودم-