ولی اوژنی هیچوقت برای ناپلئون دزیره نشد ᴛᴇᴀʜᴋᴏᴏᴋ

اعتراف می‌کنم نه گیسوانم به رنگِ آبی دریاست، و نه چشم‌هایم! نه هزار عاشقِ دلباخته دارم و نه کسی برایم بوسه‌یِ ماه را هدیه می‌دهد. اما چشم‌هایی به رنگِ قهوه دارم که تلخ نیستند! با دیده‌یِ محبت جهان را می‌نگرم و احساساتِ کوچکم را مقدم می‌شمارم. شعر می‌نویسم، شعر می‌خوانم، شعر می‌بوسم! چهره‌ام آنقدر دل‌فریب نیست؛ اما قلبی دارم بی‌آلایش که _سیرت بِه از صورت..._ نمی‌دانم در جهانِ امروزی این چیزها به کار می‌آیند یا نه! ولی من همچنان این‌گونه خواهم زیست. ᴛᴇᴀʜᴋᴏᴏᴋ

' عشق‌ صیدیست‌ که‌ تیرش‌ خطاهم‌ برود؛                لذتش‌ کنج‌ِ دلت‌ تا به‌ اَبد خواهد ماند ! . .:)- ᴛᴇᴀʜᴋᴏᴏᴋ

چشماش نورانی و درخشنده بود مثل ستاره های آسمون. قلبش سرشار از عشق و محبت بود و دوست داشتنشو با کلمات و قربون صدقه نشون میداد. وقتی میخندید چشماشو میبست، چال لپاش پیدا میشد و سرشو سمت شونه‌ش کج میکرد.. حس میکردم اگه دستمو بزارم رو قلبش خستگی و غم از قلبش جاری میشه ولی با این حال هیچوقت کم نمیاورد.. وجودِ اون قشنگ ترین تعریف از زندگی بود! ᴛᴇᴀʜᴋᴏᴏᴋ