خودمون با روان خودمون بازی میکنیم و خودمون علیه خودمون، خودمون رو بی گناه نشون میدیم و قربانی خودمونیم... چه عجیب....

همیشه عاشق آدم‌هایی هستم که توجه می‌کنن. آدم‌هایی که وقتی درحال بستن بند کفشت هستی، درحالی‌که بقیه دور شدن، صبر می‌کنن. آدم‌هایی که به گوش دادن به تو ادامه می‌دن وقتی بقیه‌ی گروه سرگرم انجام دادن کارهای خودشون هستن. وقتی کسی حواسش نیست متوجه سکوتت میشن. «اینو دیدم و یادت افتادم»، «وقتی رسیدی خونه بهم بگو». آدم‌هایی که باعث میشن انقدر بخندی که اشک از چشمات بیاد. دوست‌های دوران کودکی که هنوز هم باهات در ارتباط می‌مونن، افرادی که با وجود همه‌ی سختی‌های زندگی باز هم مهربونن. آدم‌هایی که وقتی توی ماشین باهاشون نشستی می‌تونی صدای آهنگ رو تا آخر زیاد کنی و فریاد بزنی، آدم‌هایی که باعث میشن هرج‌ومرج دنیا کمتر به چشم بیاد، شنونده‌های خوب. آدم‌هایی که می‌مونن.

یه نفر آهنگایی که جدیدا دارم گوش میدم رو گوش بده متوجه میشه اوضاع واقعا خوب نیست😂

نمونه اش:

فکر کنم اونی که کمک نیاز داره منم...

هر چه با من اینجاست، رنگ رخ باخته است...

دیوونه که بودم، الان دیگه کلماتم نمیتونن حالمو توصیف کنن

بعضی از روزا هیچوقت نمیخوان تموم شن...