میتیا بهم گفته میتونی همه چیزو با یه لبخند و دوتا شوخی جمع کنی...

فکر کنم خبر نداره فقط خودش این تخصصو داره..

من تخصصم تیکه انداختنه ولی حتی منم میدونم من و اون اونقدری صمیمی نیستیم که تیکه بندازم...

مهم نیست، اینا توهمه...

بهش گفتم من واقعا ادبیاتو دوست دارم، نبینم دوباره بهش بی احترامی کنیا، حالا از آرایه ها توی حرفاش علیه من استفاده میکنه:🤡

😭😭😭

بچها خوبینن

منکه خوبم، بقیه ازشون خبری نیست...

اینکه هرکتابی دیگه روم تاثیر نمیزاره یعنی وارد مرحله ی جدیدی از بی احساسی شدم...

کابوکیمونوی من...:)))))

ناز ترین دختری که میتونین ببینین کابوکیمونوئه و منظورم توی گنشین نیست... اون مثل من یه پروانه است، ظریف، احساساتی با خالهای منطقی، مقدار زیادی غم و غصه و امید به زندگی فضایی... و من واقعا دوستش دارم... اون شجاعه... و هرجا نیاز ببینه شمشیرشو برمیداره و از عزیزانش محافظت میکنه... و همینطور مهربونه، دوستداره همه خوشحال باشن... دوستداره به همه کمک کنه، همه رو راضی نگهداره و مهم نیست چی بشه و چقدر بقیه زخمیش کنن، بازم روی پاهاش وایمیسه و ادامه میده... و از محدود کساییه که میتونه منو وادار کنه کاری که نمیخوامو انجام بدم... اسلحه اشو نگه میداره و میگه زودباش دیگه😂 البته که این یه شوخیه مسخره است... اینقدر ناز و خوش قلبه که حریفش نمیشم... و علاوه براین اون خوب بلده چطوری با کلمات بازی کنه تا منو راضی کنه... اون محشره، خیلی محشره... مثل طلوع آفتابه، کاری میکنه چشماتو بهش بدوزی و با خودت بگی چقدر زیباست... و مهم نیست چه سوالی ازش بپرسم، جوابامون برای همه اش یکیه به جز آدما... و من دعوا کردم سر این بارها و بارها باهاش... و با این حال هربار تهش من باید کوتاه میومدم... و همونطوری که هیچ شروعی بدون پایان نمیمونه، این داستانم پایان ناقص خودشو داره...