‌

از هفدهِ شهریورِ سالِ 57 تا الان، حدودِ نیم قرن میگذره! اما همچنان به قدرِ تمامِ خونهایی که چکید روی زمین و شد درختی به قامتِ سرو، این روز تو حافظه تک تکِ ایرانی ها مونده! و کی میدونه تک به تکِ اونایی که اون روز اسحله گرفته بودن سمت مردم و بی هدف شلیک میکردند؛ الان کجان؟ مجازات شدن؟ مُردن؟ بچه هاشون چی؟ نوه هاشون؟ خونوادشون؟ حدودِ چهل و هفت سال بعد از اون کشتارِ وحشیانهٔ آدم های بی سلاح، دوباره، کفِ خیابون_واینبار نه فقط میدونِ ژالهِٔ تهران، که همه ایران_پُرشد از آدمهای سلاح بدستِ وحشی، که بی هدف شلیک میکردند... این دوتا سناریو خیلی شبیهٔ هم نیستند...؟ @rastesho_begam

فکت نانوشته : اکثر کسایی که واقعا درونگران دلقک ترین عضو اکیپشونن و اینجوری ان که تا میرن خونه میگن وای چقدر سخت بود فلان😂.. (یکیشون خودم) - اره گاهی رو مخه چون بقیه فکر میکنن ایول عجب زندگی خوب و پر محتوا و جالبی داری😜😜😜 خیلی دلم میخواد بگم آره ولی نه

حق ناراحت شدن نداری چون تو که دلغکی😜😜😜

تو که همش کلی دوست داری میخندی پس اگه ناراحتت کنیم اشکال نداره به دل نمی‌گیری😜😜😜

گاهی گمان نمی‌کنی ولی خوب می‌شود؛ گاهی نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود.. "قیصر امین‌پور"

عزّت شاه و گدا زیرِ زمین یکسان است می کند خاک برای همه کس جا خالی غنی کشمیری

قبل از حل کردن هر مشکلی، اول چایی میخورم.

دوست‌های بزرگسالی اساساً این شکلی‌ان:«زنده‌ام، دوستت دارم، زندگی داره له و لوردم می‌کنه، به‌زودی حرف می‌زنیم»

خیلی روزای سختی رو گذروندم و عذاب کشیدم، اما هیچ‌وقت ازش به‌عنوان بهونه استفاده نکردم تا با بقیه آدم بدی باشم.

به این نتیجه رسیدم که من آفریده شدم که تو زندگی افراد باشم برای تایم مشخص شده ای تا یه تاثیری بزارم و بعد دیگه نباشم. فکر میکنم خیلی ها مثل من باشن و قرار نباشه هیچ جا موندگار بشن.