حقیقتا از این زندگی تلخ پناه میبریم به خفتن اما راحت نیست،راحت نیست خوابیدن،راحت نیست فراموش کردن هرآنچه در طول روز اتفاق افتاده یا هرچیزی که درطول چندین سال زندگی پیش اومده.. شب چراغها خاموش،گوشی ها کنار گذاشته شده، بالشت به زیر و پتوهم مانند یارهمیشگی گرم کننده‌ی وجود اما فکر؟سرجای همیشگیش ولی در شب پررنگتر اذیت‌کننده‌تر وحتی زیادتر ازحد معمول تو تقلا میکنی بخوابی تقلا میکنی سرتو بزاری و راحت به یه سفر بری چند ساعت بعد شاید سه یا چهار ساعت بعد تو به خواب میری اما وقتی بیدار میشی همه چیز حتی بدتر شده تو کلی کابوس دیدی والان نگران تراز قبل به زندگیت ادامه میدی ناامیدو پراز دلهره اما ناچار به امیدوار بودن، دوام اوردن وزندگی کردن.

دوستای من سوپرعکاسن😔😭