هرچقد تو ضربه خوردن خوبم همونقدر تو اسیب زدنه بدم میتونیم اینجوری بگیم که همیشه اهمیتی که میدادم ومیدم زیادازحده و بیشتراز لیاقته طرفمه

نمیدونم حسه عجیب غریبی دارم اصلا نمیدونم دلیلش چیه همش حس خفگی میکنم از شدت افکاری که توسرمه و نمیتونم به زبون بیارمشون نه فقد نمتونم بگمشون حتی خودم نمیفهمم چین درمورد چی هستن یه ندونسته مزخرفیه

حتی برا خودم هم مفهموم نیست چه برسه بخوام درموردش با کسی صحبت کنم

تازه فهمیدم ادمای سن بالا رو بیشتر خوشم میاد

فهمیده ترن بهرحال باتجربه تر حتی

اصلا بهتراز خواب؟

خو گاگول بخواب فقد زر میزنی که

کاش الان دیگه بخوابم کابوس نبینم

ولی کابوس بزرگ زندگیه یه دلیلشم اینه که الان کلاس دارم