عزیز رفته ی من... نبودنت را باور کردم نه چون آسان بود بلکه چون دیگر هیچ چاره ای نمانده بود. هیچ چیز جای خالی تو را پر نکرد؛ آنجا بود که فهمیدم بعضی نبودنها نه عادت میشوند نه جبران... فقط می مانند. روزها دنبال تو در همه چیز گشتم؛ در هر چه شبیه زندگی بود. در صداها در خیابانها حتى در چهره های تازه ای که نام تو را بلد نبودند. من با نبودنت جنگیدم؛ شبها به خاطره هایت باختم و صبح ها بی تو دل خسته ام را به دوش کشیدم و ادامه دادم. کم کم با این فکر کنار آمدم که تو برنمی گردی؛ و من باید با قلبی که نیمی از آن جایی جا مانده زنده بمانم. ولی با تمام اینها من هنوز دوستت دارم نه از سر امید نه برای رسیدن؛ فقط چون دوست داشتنت آخرین چیزی ست که از من بعد از تو باقی می ماند. برای همیشه نفرستاده ماند. مثل تمام نامه های دیگرم... _رواء

میگذرد، اما جان میبرد تا بگذرد...

بعد از من... چیزهایی که دوستشان دارم را از یاد نبر هنر را، نقاشی را، شعر را، موسیقی را، کتاب را، باران را، خودت را، خودت را، خودت را ...

ما عزادار عزیزانمان هستیم. _چهلمین‌روزشهادت‌فرزندانمان/۱۸و۱۹دی۱۴۰۴_

_ربما الحل، عناق طويل شاید چاره‌اش یک آغوش طولانی باشد :)

از تمام جهان می گریزی در خودت اما گرفتاری

روز مـاه رمضـان، زلف میفـشان ك فقـیه؛ بخورد روزهٔ خود را به‍ گمانش ك شـب است! _هلول‌ماه‌رمضان‌مبارک‌باد_ _فصیح‌الزمان‌شیرازی_