دوشینه به پدر می‌گفتم "چیست این‌آدمیزاد؟" که تا وقتی احساس می‌کند کسی او را دوست‌دارد خجسته‌سیما و ماه‌روی تر است، طنینِ زندگی خوش‌آواز تر است، زندگی رایحه‌ی بارانِ تازه برخاک، بوی نانِ گرمِ سحرگاه و چایِ داغ در عصرِ بارانی را دارد. اما آن هنگام که ثانیه‌ای سایهٔ بی‌مهری بر دلش می‌افتد، زندگی طعم غبارِ غروب و بوی برگ‌های مرده پاییز را دارد، لبخند از لبش کوچ می‌کند، طنینِ زندگی خش‌دار می‌شود و تلخ که هستیِ آدم، این‌چُنین بر بادِ لحظه‌ها استوار است. - روحاء نوشت/ ء.

ء

شما که او را ندیده اید! چشم هایش چشم هایش چشم هایش... باور کنید من هم سیر ندیدمش، چشم هایش نگذاشتند‌.

و هر کسی به اندازه‌ی دلتنگی‌هایش درگیرِ شب است.

وای کاش انقدر به همه‌چی فکرنکنم

ء