آدما وقتی که احساس اضافی بودن کنن، میرن. میرن یه جای دور، میرن یه جایی که کسی از اونجا خبر نداره، میرن توی غار غم خودشون و انقدر فاصله میگیرن تا فراموش بشن، از یادها برن و به باد سپرده بشن.
اگه دچارش شدی اونی که منتظرشی خودشو بهت میرسونه، غرور و جونشو زیر پا میزاره تا تورو از باتلاق غصه بکشه بیرون. اگه از این نجات دهندهها توی زندگیت داری تو خیلی خیلی خوشبختی.
رسماً زندگی رو بردی تصدق ِتاج سر.