یه‌چیزی که آدمیزاد معمولا دیر متوجه میشه،اینه که؛ از خودش و وجودش واسه دیگران مایه نذاره.
به دیگران کمک کردن خوبه، دستگیری و همدلی خوبه! ولی به نظرم نباید آدم تیکه‌تیکه از خودش بکنه به‌خاطر دیگران.اونا هم نمیگن این مهربونه، ملاحظه‌ش رو بکنیم.
پاره‌پوره‌ت میکنن، ککشون هم نمی گزه..
دقت کردین وقتی کسی رو دوست دارید هیچوقت از حرف زدن باهاش خسته نمیشد و مکالمتون تکراری نمیشه؟!
چون به قول کریستین بوبن:
«وقتی آدم کسی را دوست دارد، همیشه چیزی برای گفتن یا نوشتن به او پیدا میکند، تا آخر عمر».
نگه داشتن بعضی آدمها تو زندگیت، با وجود دونستن اینکه چه صدماتی به روح و روانت وارد کردن، در واقع توهین به شعور و شخصیت خودته. لطفا یکم برای خودت ارزش قائل شو!
خاطرات دونفره ساخته ميشن، اما يه نفره مرور ميشن و كاری ميكنن كه همون يه نفر هم از درد نابود شه. خصلتشونه، ميدونی؟
هیولای زیر تخت منDo Rahi_ - هیولای زیر تخت من.mp3
زمان:
حجم:
1.9M
قشنگ‌ترین توصیف از عشقِ واقعی به نظرم توی این پادکست خلاصه میشه؛ برای همه‌ی کسایی که روزی یه نفر رو به خودشون ترجیح دادن.
می‌دونی! من بهشون میگم “آدم‌های مرجوعی”. همون‌هایی که ترکت میکنن، و بعد از مدت‌های طولانی برمیگردن. به این‌ها هیچ وقت نباید فرصت برگشتن داد، چون هیچکس دو بار عاشق یه آدم نمیشه. هرچی هست توی همون بار اول خلاصه شده. آدم میتونه توی زندگیش بارها عاشق بشه، اما هیچ وقت نمیتونه دوباره عاشق همون آدمی بشه که یه بار عشق رو باهاش تجربه کرده. عشق رو فقط باید ادامه داد. وقتی ترکش کنی و برگردی، دیگه نمیشناستت...