تاحالا کسیو انقدر دوست داشتی که با خودت بگی کاش هیچوقت نمی شناختمش؟ اینجوری که همه چی خوبه بینتون ها، اما همش اون ترس مزخرفِ از دست دادنش رو داری، اونجاست که با خودت میگی کاش اصلا نمی شناختمش، کاش نمی دونستم دوست داشتن چه شکلیه، کاش این حس خوبرو لمسش نمی کردم، نمی فهمیدمش، کاش فکر می کردم وجود نداره، می دونی چی می گم؟ زندگی برای کسی که مادرزاد کوره، آسون تر از اونیه که تو بیست سالگی کور می شه.

به نظرم قشنگ‌ترین شکلی که میشه به کسی دوست داشتنمون رو نشون بدیم اینه که بهش ثابت کنیم اون آدم کافیه؛ برای خوشحالی، برای عشق، برای آرامش، برای تکیه کردن، برای پا به پای هم تلاش کردن .. برای همه‌ی اینا کافیه ..

چشمام یه چیزی میگه زبونم یه چیز دیگه:)

عبارت روسی Моя душа یعنی روح و نفس و وجود من؛ که لقب قشنگیه برای صدا کردن دلبر.

_

آدم كسی كه دوستش داره رو يادش نمی ره فقط ياد مي گيره كمتر راجع بهش حرف بزنه، كمتر فكر كنه تا به خودش كمک كنه دلش كمتر تنگ بشه همين.

_

یه چیزایی هیچوقت از ذهنت پاک نمیشن حتی اگه خودتو هم بیخیال نشون بدی بالاخره یه روز یقتو میگیره و نمیزاره نفس بکشی تلاش برای تقلا کردن بی فایدست گاهی وقتا باید یادت بیاد و ببینی بهت چی گذشته تا دیگه اون آدم سابق نباشی. باید بزاری درد نفستو بگیره و هزار بار آرزوی مرگ کنی تا یاد بگیری بعضی چیزا حتی اگه بخوای خودتم بکشی درست نمیشه. واقعیت اینه که نمیشه چیزی که غیرقابل جبرانه رو درست کرد و به حالت قبل برگردوند...!

همه‌ ی آدما یه نیمه‌ی تاریک دارن یه نیمه‌ی روشن. یعنی تو وجود همه، خوبی هست بدی هم هست؛ حالا کم و بیشش تو هرکسی فرق داره ولی از هر دو هست. این چیزیه که ما در کسی که دوستش داریم باید بپذیریم؛ بپذیریم که هیچ انسانی در دنیا کامل نیست و اگه روزی حس کردیم عاشق یک‌ نفر شدیم باید همه شخصیت و عیب و نقص هاشم بپذیریم.

رفتن بعضی آدما مثل جدا شدن ی تیکه از وجود آدمه که برای همیشه جاش خالی میمونه ، مثل ی زخم چرکی میشه که با مرور خاطرات تیر میکشه و گذر زمان فقط از تازه بودنش کم میکنه ولی از بین نمیبرتش ، همیشه ی جای خالی عمیق و تاریک تو وجود آدم میمونه که یادآور روزای خوبی نیست.

اگه شبا تو خواب اینجوری نگام نکنه چی؟!