یه چیزی خوندم که خیلی فکت بود ، نوشته بود :
«وقتی تن کسی رو زخمی کنی، دیگه بعدش نوازش کردنش فقط دردشو بیشتر میکنه.»
چقدر تو این یه جمله حرفه.
یه حرفهایی تو زندگی هست که بعد از به زبان آوردنش این جمله رو میگی : اصلاً نمیدونم چرا اینا رو دارم به تو میگم!
من میدونم چون تنهایی، خیلی هم تنهایی...
هیچوقت هیچ انتظاری از رفتار هیچکس نداشته باشین چون وقتی چیزی که میخواین نمیشه طوری حالتون بد میشه که حتی باورشم براتون سخته
چجوری انقدر بهت وابسته شدم که کوچیک ترین حرفت میتونه کل مود روزمو عوض کنه جوری که هیچ کس و هیچ چیزی دیگه نتونه برم گردونه به حال قبل
کاش بفهمی هروقت میگم مهم نیست و بعدش دیگه حرفی نمیزنم تا خرخره جای مهم بودنش درد میکنه
دنیا پر شده از آدمای بدی که از خوب بودن پشیمونشون کردن و متاسفانه این روال ادامه هم داره.
من اگه بتونم اون بخش از مغزم که نشناخته محبت میکنه از کار بندازم ، نصف راهو رفتم.
از یه جایی به بعد جلو رفتن آدمارو نمیگیری میشینی زل میزنی به رفتنشون و با خودت میگی:
چی کم گذاشتم براش؟
ما ایرانیها اصولاً واسه هرچیزی راهحلی داریم؛
مثلا وقتی یکی پول نداره میگیم برو خدا رو شکر کن که سالمی
وقتی یکی مریض میشه میگیم برو خدا رو شکر کن که هنوز زندهای!
وقتی یکی فوت میکنه میگیم خدا رو شکر که مُرد و راحت شد
سالها بعد هم میگیم: خوب شد مُرد و این روزا رو ندید.