عادت خیلی بده. مخصوصا اگه به یه آدم عادت کنی، یه جورایی وقتی کنارت نیست حس میکنی تو یه سیاره دیگه تک و تنهایی. حس من نسبت به تو همینه، بهت عادت کردم و اگه نباشی پیشم انگار وسط شهربازی مامانمو گم کردم.

میگفت: آدم هی تحمل میکنه هی میبخشه اما یهو میترکه… وقتی بترکه دیگه چیزی درست نمیشه! حتی معجزه هم قانع کننده نیست. اون موقعست که اون دوست داشتنه از بین میره، میره و به جاش نفرت و تنفر میاد…

داشتم به این فکر میکردم اگر حس دلتنگی وجود نداشت چجوری میخواستی بفهمی که چقدر طرف مقابلتو دوست داری،چقدر بودنش قشنگه و‌ چقدر بهش نیاز داری.

گفتم بخند.. خندید..لبخندش را بوسیدم.. لبخندش شیرین بود. لبخندش زیباترین لبخندی بود که در عمرم دیده بودم. میخواهم فقط ببینم که لبخند میزند، لبخندش قلبم را میخنداند. کاش میدانست که چقدر لبخندش زیباست.

«اندوه که ‌به‌‌ گلو می‌رسد بغض می‌شود.»

هیچ اثباتی برای زنده بودنم نیست و هیچ چیز ثابت نمی‌کند که مُرده‌ام.

سخن گفتن با تو برایَ‌م پناه بود.

در آخر گفتم: ببخشيد بخاطر اينكه تورو ميپرستيدمت.

هنوز هم دارم...