_

از یه جایی به بعد؛ انقدر زمین خوردم که دیگه هیچ دردی حس نکردم. انقدر آهنگ گوش دادم که دیگه با کسی حرف نزدم. انقدر تو اتاقم موندم که دیگه دلم نمیخواست بیرون برم. انقدر خندیدم که یادم رفت بعضی وقتا گریه کردنم خوبه. انقدر حواسم به بقیه بود که خودمو یادم رفت. از یه جایی بعد، انقدر تو خودم بودم؛ که وقتی به خودم اومدم تا چشم کار میکرد آدماییو دیدم که غریبه بودن برام و هرچقدر بیشتر سعی می کردم تو جمعشون باشم؛ بیشتر احساس تنهایی می کردم.

افسوس، من مرده ام و شب هنوز هم گویی ادامه ی همان شب بیهوده است.

من هیچگاه پس از مرگم جرات نکرده ام که در آینه بنگرم و آنقدر مرده ام که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمی کند. -فروغ.

شب آمدُ دلِ تنگم هوای خانه گرفت؛ دوباره گریه‌ی بی‌طاقتم بهانه گرفت.

ما فراموش نمی‌کنیم بلکه چیزی خالی، در ما آرام می‌گیرد.

ترک کردنت سخته.

هنوز غصه خود را با خنده پنهان کن،بخند! گرچه تو با خنده هم غم‌انگیزی!