چیزی بگو.. بگو آن چه را که به ذهنت می‌آید. درباره گربه ات٫گلدانت دوستانی که امروز دیده‌ای نمایشی که تماشایش کرده‌ای درباره هوا٫سفر هایت چیزی بگو.. درباره شعرهایی که دوست داری ابرهایی که بازمیگردند٫بوی باران درباره ساده ترین چیزها بگو.. کوچکترین چیزها. درباره لباس تازه‌ات بگو٫کلاه زمستانی‌ات گل هایی را که از خیابان حمرا خریدی بگو برایم از آنچه امروز کرده‌ای چه کتابی پیش از رفتن به خواب خوانده ای؟ کجا آخر هفته را گذراندی؟ چه فیلمی دیدی؟ در چه ساحلی تن شستی؟ شاید همه معمولی بنظرت برسند٫چیزهای عادی و سطحی. اما آنچه برای من مهم است تنها: تو هستی با چیزها و تو در چیزها.

برای نفس هامون که توی زیر سیگاری خاموش شدن.

ای شرقی غمگین زمستون پیش رومه.با من اگه باشی گل و بارون کدومه .

شايد بهم باز رسيم روزی كه من به سان دريایی خشكيدم و تو چون قايقی فرسوده بر خاک ماندی!

تو گونه‌هایت را می‌چسباندی به اضطراب پستان‌هایم و گوش می‌دادی به خون من که ناله کنان می‌رفت و عشق من که گریه کنان می‌مُرد تو گوش می‌دادی اما مرا نمی‌دیدی. -فروغ فرخزاد.

یک‌روز، آخرین کسی که تو را می‌شناسد خواهد مُرد؛ و تو فراموش خواهی شد.

رنجِ او آنقدر طولانی شد که اطرافیانش عادت کردند؛ و از یاد بردند که او، سخت در عذاب است.

محبوبِ من؛ آنقدر غمگینم امشب که دلم می‌خواهد همه چیز را فراموش کنم و هق‌هق کنان، چنان کودکی سرم را در سینه‌ات پنهان کنم.

به تو گفته بودم که غمگینم.

افسوس، من مرده ام و شب هنوز هم گویی ادامه ی همان شب بیهوده است.