رنج جدا شدن از کسی که قلباً دوسش داشتی بی نهایت سخته و این تجربه میتونه جزو تلخ ترین اتفاقات زندگیت باشه و واقعاً مدت زمان طولانی ای نیاز داره تا بتونی به طور کامل از این دوره عبور کنی. اما یادت باشه، کسی که مناسب تو باشه میاد توی زندگیت و کسیم که مناسبت نیست تو زندگیت نمیمونه. تقدیر همینه. تو باید بعد از افتادن قوی تر از قبل پاشی. مهم نیست چقدر ضعیفی و تو چه شرایطی رها شدی، دنیا دلش واسه کسی نمیسوزه. مجبوری خودت اشکای خودتو پاک کنی، بلند بشی و دور بشی و بگذری از چیزی که قبلاً کل زندگیت بوده. باید خودت پشت خودت باشی. به خودت برسی و برگردی به روال اصلی زندگیت. با یه لبخند گنده تر. لبخندی که تموم اتفاقایی که واست افتادن توش حل شن، تموم شن، بمیرن.
یه روزی میفهمی عمل کردن به حرفت بهتر از حرف زدنه، تنهایی بهتر از رابطه های نصفه و نیمه‌اس، سکوت کردن بهتر از بحثِ بی فایده، تمرکز روی خودت بهتر از دخالت تو زندگی بقیه‌اس و خودِ واقعیت بودن بهتر از تقلید کردن از دیگرانه.
یکی از دلایل تنها موندن بعضی آدما ترس از دست دادنه!
وقتی یه چیز مهم و از دست میدی و تنها میشی ترجیح میدی دیگه کسی وارد زندگیت نشه تا اینکه بیاد و بعد یه مدت دوباره تنها شی.
بهم چسبوندن دوباره تیکه هایی که به زور سر پا شده کار هر کسی نیست.
وقتی بی‌دلیل از زندگی کسی که براش مهمی میری اینو یادت بمونه که وقتی برگردی اون آدم دیگه زندگی کردن بدون تورو یاد گرفته، بعدِ برگشتنت نه اون آدم آدمیه که قبلا میشناختی، نه چیزی بینتون شبیهِ چیزیه که قبلا بوده. وقتی از زندگی کسی بی‌دلیل رفتی بدون که یه بخشی از اون شخصو از دست دادی، برای همیشه:)
نباید یادتون بره زندگی کوتاه تر از اونیه که بخوایین با همدیگه قهر کنید و منتظر باشید تا یکیتون بیاد آشتی کنه.