میل شدید به تنهایی و تنها موندن رو با کلمه‌ی «isolophilia» تعریف می‌کنن؛
یعنی اون دسته از آدمایی که تو سختی هاشون تنها موندن رو به حرف زدن و بودن با بقیه ترجیح میدن، میرن تو کنج خلوت خودشون گم میشن و تا حالشون بهتر نشه ازش بیرون نمیان، سعی کنید بجای سرزنش یکم درکشون کنید.
بدی بیش از حد دوست داشتن آدم اینه که وقتی حواسش بهت نیست، حس می‌کنی کل دنیا ازت متنفره! و وقتی دوستت داره، حس می‌کنی تموم دنیا و کائناتش با تو خوبن.
انگار آدما وقتی عاشق میشن، تموم دنیاشون تو وجودِ یه نفر خلاصه می‌شه.
به خودم قول دادم هیچوقت غصه‌ی گذشته رو نخورم، غصه‌ی اتفاق افتاده.. بدترین روزی رو که داشتم یادمه، اما فقط یادمه.. مثل اون روز درد نمیکشم، مثل اون روز اشک نمیریزم..
یه شبایی تو زندگیم اومدن که فکر کردم این آدم مچاله شده دیگه تا صبح دووم نمیاره ولی صبح شد.. یه روزایی تو زندگیم اومدن که فک کردم عقربه ها دیگه قراره تکون نخورن ولی گذشت، رد شد، تموم شد..
اگه باور کنیم که هیچ چیزی توی زندگی دائمی نیست دیگه هیچوقت غصه نمیخوریم..
چه اشک بریزی و خودتو به درو دیوار بکوبی، چه بخندی و قدم بزنی، دیگه نمیتونی زمان رو به عقب برگردونی، همه چی میگذره..
پس غصه‌ی اتفاقی که افتاده رو هیچوقت نخور ..!
هممون نیاز داریم یه بار تو عمرمون با کسی اشنا بشیم که وقتی مشغول مرتب کردن کلمات برای گفتن حسمون هستیم بگه، ادامه نده، می‌دونم چی می‌خوای بگی؛ کسی که بعد اشتباهاتمون بگه، معذرت خواهی نکن، می‌فهمم چی شده؛ کسی که موقع قایم کردن ناراحتیمون سریع بفهمه؛ کسی که بعد دیدن تاریک ترین قسمتای وجودمون باز هم مارو بخواد؛ همه ی ما نیاز داریم فقط یه بار تو عمرمون کسی رو داشته باشیم که بیشتر از خودمون بشناستمون و تو هر شرایطی کنارمون بمونه.