تو پیداترین راهِ گمراهیامی تو اعتیادِ ترکِ معتادیامی اصلی ترین دلیلِ گستاخیامی زخمِ رو صورتِ جغرافیامی.

نمیدونی چقدر هر تیکم داره پیشت جا میمونه و ازش کاملا بیخبری.

خیلی شبا حس میکنم مغزم شبیه چرخ دنده وجودمو میبلعه و منو تو خودم میکشه ! راه فراری نیست.

لیلی که شدی حرف مرا میفهمی، مجنون تمامِ قصه ها نامردند.

قهر هم آداب دارد، نامسلمان لااقل انقدر با چشم و ابرویت، دلم را خون نکن.

من و هندزفریام درواقع داریم از دنیایِ حقیقی فرار می‌کنیم.

تنهایی مِه غلیظی شد و در من نشست . و من، صبحگاهی شدم که درآن خورشید هنوز بیدار نشده .

دلم برات تنگ میشه. وقتی تو نیستی انگار شب بدون ماهه انگار جنگل بدون درخته انگار دریا بدون آبه انگار آسمون بی ابره دلم برات تنگ میشه وقتی نباشی من شبیه بچه چهارساله ایم که عروسکشو گم کرده.

هنوز صبر من به قامت بلند آرزوست... - هوشنگ ابتهاج

انرژی ندارم حوصلم سررفته دلم خوشحالی میخواد.

نکند با نشان دادن اینکه تا چه حد به دوستی او محتاجم ، اشتباه بزرگی کرده باشه ؟ -دوستِ بازیافته

به دنبال پیدا کردن راهی برای یافتن خود بودم , دیدم که زمان را هم گم کرده ام.