تو به یک قهرمان نیاز داری تا پیشرفت کنی، بزرگ بشی، قد بکشی، موفق بشی و الگوی خودت تو زندگی قرار بدی،
تو به یک قهرمان تو زندگیت احتیاج داری
که بهت بگه چیکار کنی،وقتایی که کم میاری،وقتایی که خسته ای، وقتایی که از هم گسیخته و درهم پاشیده ای. کی و سرسختتر و قویتر از خودت تو دنیا میشناسی که آخرِ همهی جادههای تاریک به انتظارت بایسته ، برای پیدا شدن و دیدنت دست تکون بده و به وقت رسیدن ،نور رو نشونت بده؟!
اما خودت قهرمانِ زندگیِ خودت باش:)
تو یه کتابی خوندم که ؛
یکی از اصلی ترین دلایلی که نباید وقتی کسی رو با خودت همسفر کردی وسط راه ولش کنی
اینه که شاید این مسیر اون آدم نبوده و فقط به خاطر تو مسیرش رو عوض کرده به همین خاطره که دیگ حق نداری یه دفعه ولش کنی چون اونجا رو بلد نیست و ممکنه تا ابد گم بشه...
همهچیز به قشنگ ترین نحو خودش ، خودش رو نشون میده و همهچیز فقط بستگی به این داره که چقد صبر کنی.
چشماتو باز میکنی میبینی کسایی که یه زمانی همهی زندگیت بودن ، هیچ کجایِ زندگیت نیستن .
واقعاً هیچوقت با خودتون نمیگین شاید اگه این حرفو بزنم یا این کارو بکنم دلِ یکی بدجور میشکنه ؟ اصلاً به کاراتون فکر میکنید ؟
یه قسمتی هست بعد از تموم شدن رابطه، فقط دوست داری بدونی واقعا همونقدر که تو داری داغون میشی اونم داره داغون میشه؟
یه روز گوشیتو میندازی یه کنار،استوری ها رو نمی بینی، دیر جواب میدی، نوتیف ها رو خاموش می کنی، چت ها رو باز نمی کنی، توی هر گروهی که هستی دیگه چیزی نمی نویسی، و میفهمی همه این چیزا الکی بوده! زور اضافه میزدی تا با آدمهای بیشتری در ارتباط باشی و میخواستی همه رو راضی نگه داری و بعدش یادت میوفته توی همه ی اون مدت داشتی خودتو به خاطر بقیه از دست میدادی:)))
اینقدر وارد رابطه های دوزاری نشید،
صبر کنید تا یکی بیاد که پا به پای هم پیشرفت کنید، واسه آینده تون دوتایی برنامه ریزی کنید،
قوی و مستقل باشه، شما رو بفهمه، اعتقادش به تو رابطه بودن فقط خوش گذرونی نباشه!
گاهی دلیل اینکه نمیتونیم یه نفر رو ببخشیم اینه که نمیتونیم خودمون رو ببخشیم!
چون یه روزی،یه ساعتی،حتی بیشتر از خودمون به اون آدم اعتماد کردیم و ازش انتظار داشتیم!
در واقع ما حماقت خودمون رو نمیتونیم ببخشیم و فراموش کنیم.
اصل ماجرا اینجاست!