یه دیالوگ صابر ابر داره که میگه:
«همه چیز خوب پیش میره تا وقتی همه چیز مخفیه، همه چیز شوخیه تا وقتی درد نکشی، همه چیز دروغه تا وقتی حقیقت تاریكه!..»
-وَجَع؛
درد دل با کس نگفتم درد من گفتن نداشت .
+ خنده بر لب میزدم هر چند که خندیدن نداشت؛)..
دلم برای اون سبک بخصوصِ گریه تنگ شده بود..
همون گریه هایی که میدونی بعد تموم شدنش دیگه آدم سابق نمیشی...