«یادته وقتی بچه بودی چقدر از تاریکی می‌ترسیدی؟ ولی من چی بهت می‌گفتم؟ می‌گفتم چشم‌هات رو باز کن، تاریکی پر از ستاره‌ست.» - منبع‌شو یادم اومد می‌نویسم

خودایا چندتا ایده‌ی خلاقانه چیه که شما تو مغز ما نمی‌ذاری؟

این روزا زیاد عکسای سال ۵۷ و ۵۸ رو‌ می‌بینم. می‌خوام بفهمم اون روزا سوژه عکاسا چی بود؟ چی رو می‌خواستن توی عکس‌هاشون نشون بدن؟ چه احساسی توی عکسا هست؟ ویدیوهای آوینی رو می‌بینم، صداش رو گوش میدم و به این فکر کنم اگه آوینی بود این شب‌ها و روزها رو چجوری روایت می‌کرد؟

این شباهتام‌ خیلی حس جالبی داره

مثلا یه نفر بیاد یه مجموعه عکس درست کنه عکسای دوره انقلاب بازآفرینی کنه

این آقای با‌دکنکی خیلی آدم بامزه‌ایه. هی جلوی بچه ها با خنده و شوخی میگه گریه کنین باباتون براتون بخره😂 آخرشم که تجمع تموم میشه میاد وسط وایمیسه و با صدای خیییلی بلند شعار میده مردمم پشت سرش تکرار می‌کنن

توی یکی از شلوغ‌ترین نقطه‌های تهران _بازار بزرگ_ یه موشک کروز خورده ولی عمل نکرده. واقعاً خدا مراقب ماست.

اصلا با عقل ادمیزادی جور در نمیاد این چیزا موشک تاماهاوک عمل نکنه؟

ببخشیندون این خواب رو من قبلا ندیدم احیاناً؟