مادر می‌گوید: «بزرگ‌تر، مثل نخ تسبیح می‌مونه. وقتی نخ پاره می‌شه، خانواده از هم می‌پاشه و دیگه شاه مقصود چند میلیونی، یک قرون هم نمی‌ارزه.»

ولی تو این دنیا یکی باید بااشه که با همه‌ی وجودش با من همراه شه! من نمی‌گم، رادیو می‌گه.

گفت بالاخره زندگیامون داره روی روال میوفته. اره، ولی زندگیِ من، نه!

کاش یه گربه بودم که بیخیالِ همه چی، روی موتور می‌خوابیدم و از زندگی لذت می‌بردم.

منم همین طور.

لِهم، له به روایت تصویر.

بغلِ مامان، چند درجه پوستمُ روشن‌تر می‌کنه.

امروز داشتم به سِعیت می‌گفتم: "بعضی آدما از غم تغذیه می‌کنن". یعنی تو هرچقدرم راه‌گشا و حلال مشکلات باشی براشون، بازم چیزی هست که بهش چنگ بزنن و غصه‌شونو بخورن. -مردِ سن‌فرانسیسکویی

مویِ نصف پسرای دانشگاه، فرفریه. علت؟ هنوز مشخص نیست!

این چه وضعشه!! من فکر کردم بیام دانشگاه از ریاضی خلاص می‌شم. اعتراض دارم.

چرا هر وری می‌رم تو اینجا یه آشنا می‌بینم. کمک.

سلام. من صبح دونات شیکری‌م‌ رو با پیشی خوردم.