نیویورک تایمز: پنتاگون ۱۸ فروند هواپیمای A-10 Thunderbolt II دیگر به خاورمیانه می‌فرستد و ناوگان خود را در آنجا دو برابر می‌کند. 🪖eitaa.com/warline

کمال خرازی در حمله دشمن مجروح شد همسر دکتر خرازی به شهادت رسید در بمباران امروز تهران منزل مسکونی دکتر کمال خرازی (وزیر اسبق امور خارجه)، مورد تهاجم هواپیماهای آمریکا - اسرائیل قرار گرفت.در این بمباران همسر ایشان به درجه رفیع شهادت رسید. دکتر خرازی بشدت مجروح شد و در بیمارستان بستری شده است. 🪖eitaa.com/warline

خبرنگار ABC News: امشب خبری از اعلام آتش‌بس توسط ترامپ نیست روایت خبرنگار ABC News از محتوای سخنرانی رئیس جمهور آمریکا: یک مقام کاخ سفید به من گفت: «دونالد ترامپ امشب ساعت ۹ (به وقت شرقی آمریکا) یک به‌روزرسانی عملیاتی درباره روند پیشرفت عملیات خشم حماسی ارائه خواهد داد؛ عملیاتی که مطابق با تمامی شاخص‌های تعیین‌شده پیش می‌رود یا حتی از آن‌ها فراتر رفته است. این مقام افزود که ترامپ بار دیگر جدول زمانی ۲ تا ۳ هفته‌ای برای پایان این جنگ را تکرار خواهد کرد و بر «موفقیت نیروهای نظامی در دستیابی به تمام اهداف اعلام‌شده پیش از آغاز عملیات» تأکید خواهد کرد. 🪖eitaa.com/warline

پولیتیکو: ترامپ در یک سخنرانی در ساعت پربیننده دفتر بیضی شکل اعلام خواهد کرد که جنگ ایران «در حال پایان است» و اهداف آمریکا محقق شده‌اند. انتظار می‌رود او پیروزی را اعلام کند و مسئولیت بازگشایی تنگه هرمز را به متحدان اروپایی و خلیجی واگذار نماید. 🪖eitaa.com/warline

پولیتیکو به نقل از استیو بنن: ترامپ در سخنرانی خود به طور مؤثر پیروزی در درگیری با ایران را اعلام خواهد کرد و آن را به عنوان یک کمپین کوتاه با اهداف واضح و محقق شده چارچوب‌بندی می‌کند. طبق گفته بنن، ترامپ پایان قریب‌الوقوع مشارکت آمریکا را نشان خواهد داد — احتمالاً ظرف چند هفته — و آتش‌بس را مطرح می‌کند، در حالی که مسئولیت مسائل حل‌نشده مانند تنگه هرمز را به متحدان اروپایی و خلیجی منتقل می‌کند. او پیام را اینگونه توصیف کرد: «آمدم، دیدم، پیروز شدم» — و پس از آن تلاش برای خروج از درگیری و «اعلام پیروزی». 🪖eitaa.com/warline

پولیتیکو: رهبران اروپایی به نظر نمی‌رسد که از ناامیدی ترامپ درباره ناتو و ایران تحت تأثیر قرار گرفته باشند. یک مقام اتحادیه اروپا گفت: «هیچ‌کس روایت او درباره ایران را نمی‌پذیرد.» 🪖eitaa.com/warline

بلومبرگ: ایران عملاً یک «ایستگاه عوارض» در تنگه هرمز ایجاد کرده و به کشتی‌های کشورهای دوست اجازه عبور می‌دهد البته با دریافت هزینه. کشتی‌ها باید جزئیات مالکیت و محموله را به یک واسطه مرتبط با سپاه پاسداران ارائه دهند، تحت بررسی‌ پیشینه قرار گیرند و در مورد هزینه‌ها را مذاکره کنند که معمولاً از حدود ۱ دلار به ازای هر بشکه برای نفتکش‌ها شروع می‌شود. گزارش شده پرداخت‌ها به یوان چین یا ارزهای دیجیتال پایدار انجام می‌شود. کشتی‌های تأیید شده کد مجوز و اسکورت دریایی دریافت می‌کنند. برخی حتی از آنها خواسته می‌شود موقتاً پرچم خود را به کشورهایی مانند پاکستان تغییر دهند تا واجد شرایط شوند. 🪖eitaa.com/warline

سی‌ان‌ان: انگلیس فردا میزبان اجلاس مجازی نمایندگان ۳۵ کشور برای ارزیابی گزینه‌های دیپلماتیک و سیاسی برای بازگشایی تنگه حیاتی هرمز خواهد بود 🪖eitaa.com/warline

نیویورک تایمز به نقل از مقامات ایرانی گزارش داد: کمال خرازی مسئول هماهنگی با پاکستان برای برگزاری احتمالی نشستی با ونس بوده است. 🪖eitaa.com/warline

حسین قتیب در ایکس: در نگاه اول، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران می‌تواند برای روسیه یک موهبت ژئوپلیتیک به نظر برسد. هرچه تمرکز واشنگتن بیشتر از اوکراین منحرف شود و به خاورمیانه بازگردد، فشار بر کرملین کاهش می‌یابد. افزایش قیمت نفت نیز برای اقتصادی که همچنان به درآمدهای انرژی وابسته است، یک امتیاز مهم به شمار می‌رود. از این منظر، طبیعی است که بعضی‌ها این جنگ را هدیه‌ای ناخواسته به پوتین بدانند. اما این فقط نیمه اول تصویر است. اگر از سطحِ سودهای مقطعی عبور کنیم، ماجرا معنای دیگری پیدا می‌کند. این جنگ بیش از آنکه قدرت روسیه را نشان دهد، محدودیت‌های آن را برملا کرده است. روسیه‌ای که سال‌ها کوشید خود را قدرتی تعیین‌کننده در خاورمیانه و بازیگری جهانی معرفی کند، اکنون حتی در حمایت از نزدیک‌ترین شرکای خود نیز ناتوان به نظر می‌رسد. در قبال ایران، مسکو بیش از آنکه کنشگر باشد، ناظر است؛ بیشتر هشدار می‌دهد تا اثر بگذارد، بیشتر ژست می‌گیرد تا موازنه را تغییر دهد. این ناتوانی را باید در امتداد تجربه‌های پیشین روسیه دید. در سوریه، مداخله نظامی مسکو برای مدتی این توهم را پدید آورد که کرملین دوباره به بازیگر اصلی منطقه تبدیل شده است. اما در نهایت روشن شد که روسیه می‌تواند جنگ را طولانی‌تر کند، نه اینکه نظمی باثبات بسازد یا بقای متحدش را در لحظه بحرانی تضمین کند. فرسایش ساختار ارتش سوریه و فروپاشی توان دفاعی رژیم اسد نشان داد که پشت تصویر پرطمطراقِ حمایت روسیه، بنیانی بسیار ضعیف وجود داشته است. در ونزوئلا هم الگو مشابه بود: حمایت سیاسی، تبلیغات بسیار، نمایش نزدیکی راهبردی، اما ناتوانی در تضمین سرنوشت متحد در لحظه تعیین‌کننده. این یعنی شکاف میان ادعای ژئوپلیتیک و ظرفیت واقعی روسیه، دیگر یک استثنا نیست؛ به قاعده تبدیل شده است. در مورد ایران، این ضعف فقط سیاسی نیست؛ بُعد نظامی و فناورانه هم دارد. سال‌ها سامانه‌های پدافندی روسی و همکاری‌های نظامی مسکو به عنوان بخشی از بازدارندگی ایران تصویر می‌شدند. اما جنگ جاری نشان داد که این بازدارندگی، دست کم در شکل ادعاشده‌اش، نتوانسته هزینه حملات را آن‌گونه که انتظار می‌رفت بالا ببرد. این فقط یک ناکامی برای ایران نیست؛ لطمه‌ای است به اعتبار تسلیحات روسی و به افسانه کارآمدی چتر پدافندی‌ای که سال‌ها با تبلیغات بسیار فروخته شد. وقتی متحدان روسیه یکی پس از دیگری زیر فشار فرو می‌ریزند و تجهیزاتش نیز نمی‌توانند تصویری تعیین‌کننده از کارآمدی ارائه دهند، دیگر دشوار است که همچنان از مسکو به عنوان قدرتی هم‌تراز آمریکا سخن گفت. چین اما از جنس دیگری بازی می‌کند. پکن نه مانند روسیه درگیر فرسایش ژئوپلیتیک شده و نه اساساً حاضر است ایران را به محور یک رویارویی مستقیم با آمریکا تبدیل کند. منطق چین، نه همبستگی ایدئولوژیک با ایران، بلکه مدیریت موازنه‌ای از روابط متداخل است. پکن به‌صراحت بر آتش‌بس، مذاکره و امنیت کشتیرانی در خلیج فارس و تنگه هرمز تأکید کرده و در روزهای اخیر نیز همراه با پاکستان خواستار توقف درگیری و آغاز گفت‌وگو شده است. همین موضع نشان می‌دهد که اولویت چین، پیروزی ایران بر آمریکا نیست، بلکه مهار بحران و بازگرداندن ثباتی است که برای تجارت و انرژی حیاتی است. در این چارچوب، ایران برای چین مهم است، اما نه آن‌قدر که پکن بخواهد به خاطرش وارد تقابل پرهزینه با واشنگتن شود. چین در سال‌های اخیر کوشیده هم با ایران کار کند و هم با عربستان و دیگر دولت‌های عرب خلیج فارس؛ و این فقط یک توازن منفعل نیست، بلکه نوعی مهندسی فعالِ موازنه است که پیش‌تر در نقش‌آفرینی پکن در نزدیکی تهران و ریاض نیز دیده شد. در واقع، چین ثباتِ قابل‌کنترل می‌خواهد، نه غلبه یک اردوگاه بر اردوگاه دیگر. رابطه نزدیک چین با پاکستان هم باید در همین منطق فهمیده شود، نه در قالب یک بلوک ضدآمریکایی منسجم. پکن و اسلام‌آباد در سال‌های اخیر بار دیگر بر شراکت «آهنین» خود و گسترش همکاری راهبردی تأکید کرده‌اند، و همین روزها نیز چین از نقش دیپلماتیک پاکستان در بحران ایران حمایت کرده است. اما این نزدیکی الزاماً به معنای صف‌آرایی چین به نفع ایران نیست. برعکس، برای پکن، پاکستان بیشتر یک گره ژئوپلیتیکی مهم در مسیرهای راهبردی، امنیت پیرامونی و دسترسی به اقیانوس هند است؛ نه پلی برای ورود به جنگی که می‌تواند کل موازنه منطقه‌ای و جریان انرژی را بر هم بزند. ۱/۲ 🪖eitaa.com/warline

حتی از منظر اقتصادی نیز تصویر روشن است: چین منافع بسیار گسترده‌تری در کل منطقه دارد تا در یک هم‌پیمانی خاص با ایران. حجم مبادلات چین با عربستان در سال ۲۰۲۴ به‌مراتب بیشتر از تجارتش با ایران بوده و پکن هم‌زمان با رقبای منطقه‌ای تهران نیز روابط اقتصادی مهمی حفظ کرده است. به همین دلیل، سیاست واقعی چین نه «حمایت از ایران در برابر آمریکا»، بلکه حفظ دست باز خود میان بازیگران متعارض منطقه است. اگر این جنگ چیزی را روشن کرده باشد، بیش از هر چیز فروپاشی این توهم است که یک محور منسجم و قابل‌اتکا علیه غرب در حال شکل‌گیری است. روسیه از بحران شاید نفع تاکتیکی ببرد، اما ضعفش آشکارتر شده است. چین هم هرچند از پراکندگی فشار آمریکا بی‌نفع نیست، اما حاضر نیست توازن گسترده‌تر منافعش را برای ایران به خطر بیندازد. ۲/۲ https://x.com/HosseinGhatib/status/2039397296450809977?s=20 🪖eitaa.com/warline

ویدئویی مربوط به روزهای گذشته و لحظه اصابت موشک ایرانی به پایگاهی در خاک بحرین سپاه در حملات هدفمند خود از بهترین موشک های موجود نظیر فتاح یا خیبرشکن2 استفاده می کند که در تک شلیک ها نیز با توجه به توان مانور و گلاید در فاز نهایی امکان شکست سامانه های پدافندی نظیر پاتریوت را دارند و چندین بار در حملات به قطر، بحرین، شاهزاده سلطان عربستان و تل آویو و حیفا استفاده شده اند. 🪖eitaa.com/warline