کافه لمیز
دوسال پیش که تهران رفتم از جلوی کافه لمیز رد شدم. بی اغراق میگویم که اگه چشمهایم را میبستند و بعد جلوی لمیز چشمهایم را باز میکردند حتی ذرهای احتمال نمیدادم که اینجا ایران باشد، چه بسا خیال میکردم پایم را گذاشتهام روی سنگفرش یکی از خیابانهای واشنگتن یا نیویورک.
هرآنچه جلوی لمیز پارک بود تماما خودروهایی بودند که تاحالا نه دیده بودمشان نه میدانستم اسمشان چیست.
دخترهایی که لباسهایشان هیچ بویی از فرهنگ ایرانی نداشت و پسرهایی که حسابی به دک و پزشان رسیده بودند. از عینک و ساعت و گوشی بگیر تا کتونیهای برند.
این بیرون کافه بود و داخل کافه با هزارتا پلک زدن فقط دود لطیفی که توی نور لامپها پخش بود میدیدی.
۱۸ دی دیدم که همین کافه حسابی برای آمدن پهلوی سروصدا کرد. پهلوی که نیامد ولی همین یکی دو روز پیش یک موشک مدل اسرائیل آمد برای عرض تشکر و حالا دیگر چیزی از کافه لمیز روی زمین نیست.
ما که تا عمر داریم برای آدمهایی که اشتباهی رفتند دعا میکنیم، اما از یک جایی به بعد تیر و ترکش دشمن زودتر از دعاهای ما میرسد!
✍ حدیث قربانی
#منطقه_جنگی 🇮🇷
@warnewsy
