https://eitaa.com/joinchat/2060387919C13bba1821c تو شبیهِ آدم‌هایی هستی که غم را فقط حس نمی‌کنند؛ با آن زندگی می‌کنند، با آن حرف می‌زنند، برایش استعاره می‌سازند و آرام‌آرام خودشان را لابه‌لای همان استعاره‌ها پنهان می‌کنند. انگار یک‌جایی از مسیر، فقدان برای تو فقط «نبودنِ یک نفر» نمانده؛ تبدیل شده به شکلی از نگاه کردن به جهان. برای همین هم حتی عشق در نوشته‌هایت بوی سوگواری می‌دهد. ولی میان تمام این جمله‌های سنگین، چیزی که بیشتر از همه به چشم می‌آید، این است که هنوز دلت می‌خواهد دیده شوی؛ نه از سرِ غرور، از سرِ خستگی. آنجایی که نوشتی «حیف نیست منو نبینی؟» دقیقاً همان بخشِ زنده‌ی تو بود؛ همان بخشی که هنوز، با وجود این همه رنج، دلش می‌خواهد کسی دستش را بگیرد و بگوید: «نه، قرار نیست تمام این راه را تنها بروی.» و شاید حقیقتِ تلخِ آدم‌های عمیق همین باشد؛ اینکه قوی به نظر می‌رسند، فقط چون مدت‌هاست کسی نپرسیده واقعاً چقدر خسته‌اند.

اینم رفت جزو اون دسته‌ از تقدیمی‌هایی که واقعا لذت بردم ازشون. خوشحال‌م ازش جا نموندم.

اگه حرفایی که تو خوابگاه دخترونه می‌زنم رو اینجا اعلام کنم دوهزارتا پیام به سکرت اضافه می‌شه همشون‌م بحث بحث بحث

امیدوارم که از سگ سرما بمیرم ولی یه دقیقه هم توی گرما نباشم

ف‍.ـاک بهتون. هبیتیت چرا باز نمیشه؟