صاحبکارم زنگ زد منو از خواب بیدار کرد که بهم بگه تا امشب کل کارا رو میخواد.
عـطرنـعـنــٰــاع
صاحبکارم زنگ زد منو از خواب بیدار کرد که بهم بگه تا امشب کل کارا رو میخواد.
پلیلیست اینجا رو پلی میکنم و میریم سراغ کارا
عـطرنـعـنــٰــاع
صاحبکارم زنگ زد منو از خواب بیدار کرد که بهم بگه تا امشب کل کارا رو میخواد.
منو از چی میترسونی اخه لعنتی. همین الان میفرستم برات. بشین گریه کن.
عـطرنـعـنــٰــاع
پلیلیست اینجا رو پلی میکنم و میریم سراغ کارا
پلیلیست اینجا مثل خود من تاریک ِ. غم گرفتتش. بهدرد کار نمیخوره، کار فقط آریرانگ.
-زبان گفتار حرف ِقلبهایی که هیچوقت شنیده نشدن.
-اشکهای چکیده نشده از زخم چشمانی در انتظار، در انتظار یک آغوش.
یا شاید، عمارت بزرگی در کوچه پس کوچه های روستایی در آمستردام، که تبدیل به محلی برای عصرانههای زنانه، ولی پر از اندوه شده
#سربازنعناع
-مرهم زخمهام🌱
-تراپی با اسانس غم
-غرق در غم اما تلاش برای ادامه دادن
-مکانی برای ابراز احساسات عاطفی که با کمی غم و اندوه مخلوط شدن
-آیلی
-اینجا بهم حس خوبی میده اینطوری ام که هیچ کانالی رو چک نکنم اکثر اوقات کانالت رو چک میکنم:))
با غمت گریه ام درمیاد و گاهی که احساساتت رو مینویسی اشکم درمیاد
-وایب قصههای خیالی میده همینطور که هست مثل اسمش " عطر نعناع "
مثل خاطرهای قدیمی ولی شیرین
-کتابخونه ی محبوبی که محل دورهمی های شبانه دخترای قصر بود...شاهزاده قصر هر شب توی کتابخونه میومد و دخترای قصر به دور از جایگاه اجتماعیشون دور شاهزاده میشستن، باهم قهوه میخوردنو از روزشون میگفتن. توی کتاب خونه همیشه نور آفتاب بود و اونجارو گرم میکرد.
اما یه روزه طوفانی پرده های کتابخونه کشیده شد و دیگه باز نشد...باد سرد بین قفسه ها پیچید...همه چی تاریک شد..همه چی سیاه و سفید شد. تا اینکه دخترای قصر دور هم جمع شدن و وارد کتابخونه شدن. اونا شاهزاده رو پیدا کردن که تاریکی دورش رو گرفته بود...
اونا شاهزاده رو پیدا کردن که تاریکی دورش رو گرفته بود پس همه دورش نشستن،یکی عود با عطر نعناع روشن کرد، یکی براش کتاب خوند، یکی براش نوشت، یکی براش خوند، یکی بهش گوش کرد، یکی توی درساش کمکش کرد...
اونا کم کم شاهزاده رو سر پا کردن. شاید هنوز پرده ها کشیده باشه ولی یواش یواش اونم باز میکنن. مگه نه شاهزاده؟
#Ha_erin
-عطر نعناع:یه کلبه ی چوبی ِشناور توی مردابی از غم که بیشتر مواقع با چشمای پف کرده بهش پناه آوردم
#جوجو
-یه کتابخونه متروکه تو شهر بیسکنه که فقط صاحب کتابخونه اونجا زندگی میکنه اونم فقط به خاطر خاطراتی که با اون داشته و حالا بعد از اون خاطراتش شدن همه چیزش :)
-در میان هیاهوی جهان، جایی که خانهها تنها چهاردیواری از آجر و سیماناند، عمارتی ایستاده است که معنای دیگری دارد؛ عمارتی که از جنس «خانواده» است، نه از جنس سنگ و خاک. اینجا، جایی است که «کسی نیست»؛ یعنی هیچکس در این میان غریبه نیست، هیچکس تنها نمیماند و هیچ روحی در این تار و پود، بیسرپناه نمیماند ،، سنجابک
-شما میگی عطر نعناع،ما میگیم خونه.
-شاید جایی که توش خودمون هستیم؟!
با قهوه میشینیم و نوشتههای نونا رو با اشتیاق میخونیم.
یه اتاق در بسته که هر کسی یه جور توش خودشو نشون میده بدون ترس از قضاوت آدم ها
-آیلی
https://eitaa.com/Weaponmint/3452
-قهوه تلخی که به صرف غم هاش نوشیده میشه
-جایی که چشماتو میبندی و میزاری صداها توی گوشت پژواک بشن
-جایی که قلبت صحبت میکنه نه کلمات
-جایی که توش قدم میزنی و با هر قدم خاطرات زنده میشن و قلبت برای چیزایی که دیگه نیست به درد میاد اما میخندی، میخندی چون آینی دردارو قشنگ کشیده، میخندی چون خالق این دردای قشنگی که کشیده شده آینیه و همینه که زیباش میکنه:)
میخندی چون آینی یه هنرمنده و دردارو خیلی قشنگ میکشه پس همراهش اشک هم میریزی چون دردهم بخشی از زیباییست؛)
-عطر نعناع؟
بنظر من یه دنیای متفاوت با آدمای متفاوت که هرکدومشون داستان خاص خودشونو دارن. آدمایی که تورو با تمام کمبود هات میپذیرن و کمکت میکنن برای بهتر شدن. میخوام راحت بگم. عطرنعناع تنها جاییه که توش تونستم خودم باشم، همیشه ترس از این دارم که قضاوتم کنن ولی زمانی که اینجا صحبت میکردم و پیامارو میخوندم این حس مزخرف توی کمترین حالت خودش بود. عطرنعناع جاییه که توش احساسات وجود داره. (ادامه داره)
#آچا
-(ادامه)
جایی که نعنا هاش اجازه ندادن تاریکی و سیاهی دنیای اطراف نور اونارو هم خاموش کنه و دلشون رو سنگ کنه. عطرنعناع جاییه که توش نور هست، امید هست و همه ی ما با این امید زنده ایم. [هرچند که فرماندهش هیچوقت قرار نیست اینو قبول کنه]
#آچا
هدایت شده از 𝘉𝘶𝘵 𝘸𝘩𝘺?
_عطر نعناع چی؟برات چه حسی داره؟
+تاریکی ای که باعث میشه چشمامو ببندم و بهش عادت کنم
_خب؟یعنی چی؟
+تا وقتی خاموشی نباشه روشنایی نیست و تا وقتی تاریکی نباشه نوری در کار نیست.
این مکان همونجایی عه که چشماتو میبندی و با خودت میگی در میان بازتاب روشنایی پرده ی نمایش جهان مقابل چشمانم تاریکی ِپلک ها،خود نور اند در برابر تاریکی.
تفاوت اینه که پلک ها روز آزادی روح به استراحت میپردازن اما عطرنعناع روح های زخمی رو به دور هم جمع کرده و از هر نفر بخشی رو گرفته و یه انسان کامل ازشون ساخته،و این یعنی عطرنعناع نفس میکشه و زنده ست و جاودان.
از یکی چشم،از یکی قلب،از یکی روح،از یکی زخم،از یکی غم و از یکی لبخند گرفته.
و انسانی کامل با چشم هایی با شفافیت اشک های حفظ شده،با قلبی به ظرافت تار های قالی و زخمی به عمق اقیانوس آرام،غمی تلخ با طعم ویالون های نواخته نشده،و لبخندی با زیبایی دختران ایران زمین ساخته.
عطرنعناع همون کتابخونه ایه که یه پیرمرد مسئول اونجاست و با هر بار خوندن کتاب های اونجا عمر از دست رفته ش رو به یاد میاره.
همون پیرمرد با روح جوان که روز هاش با خاک گیری خاطرات گذشته اش میگذره.
یا همون خونه ای که همیشه یه چای گرم با ملودی زندگی هنوز جریان داره داخلش انتظارتو میکشه.
همون خونه با حضور آدم های داخلش.
همون هایی که به امید دیدن لبخند و برق چشم هاشون از دیدنت وارد خونه میشی و با صدای بلند سلام میکنی تا جوابشون رو بشنوی.
همون خونه ای که اسمش خانواده ست.
چایی به تنهایی درستت نمیکنه. وقتی یه نفر برات درستش کنه تمام خستگی ات رو رفع میکنه.
اون عمارت روشن و گرم که توی دل سرما و طوفان و بوران درش رو میزنی و با باز شدن در،افراد زیادی رو میبینی که دور هم جمع هستن و کنار هم نفس میکشن و با دیدن تو،یه آدم فرار کرده از سرمای دنیای ذهن خودش که به دنیای تک عمارت لنگرگاه که از غرق شدن توی باتلاق هایی با پوشش برف جلوگیری میکنه پناه میاره،به جمعشون اضافه ات میکنن.
_پس عطرنعناع تاریکه؟
+روشنه.انقدر روشن که چشمام توانایی دیدنشون رو ندارن و پلک هاشون رو برای محافظت از خودشون در برابر این درخشش بهم نزدیک میکنن.
_پس عطرنعناع با چی روشنه؟
+با اسلحه هایی که جو رو با سنگینی ِزیبایی مزین میکنن،با صفر دقیقه هایی که دلنوشته هارو به زبون میارن،با پشت صحنه هایی که دفترچه خاطرات های ثبت زمان هستن،با اعضایی که سرمای سکوت رو به گرمای حضور تبدیل میکنن.
و با کسی که عطرنعناع رو با دست هایی گرم هدایت میکنه به سمت جهت درستی که باید باشه،و حضورش عطرنعناع رو عطرنعناع میکنه.
کسی که حضورش مشعل نور قلب های افرادی که بهش پناه آوردن هست.
مثل همون اتاقی که بعد از شلوغی یه روزت میری تا فقط با سکوتش حس کنی هنوز اوضاع آرومه.
نویسنده نوشته های نوشته نشده.
کسی که نعناع رو توی زمین کاشته و روش خونه ساخته. و به همه گفته این بوته نعناع ریشه اش پوسیده اما چون عطری مثل اون رو جایی ندیدم نگهش میدارم. حتی اگه از بوش خوشم نیاد و باهاش سردرد بگیرم اگه از دستش بدم حس میکنم مردم،چون دیگه با بویی مثل اون درد رو حس نکردم.
آره،اون با درد حس میکنه زنده ست.
_اون کیه؟
+کسی که خالق روشن ترین تاریکیه.
_پس تو جزوی از عطرنعناعی؟
+من از خود ِعطرنعناعم.
هدایت شده از 𝘉𝘶𝘵 𝘸𝘩𝘺?
برای من عطر نعناع همانند سفیدی برف های روسیه،زیبایی زبان فرانسوی،درختان گیلاس ژاپن،شفق های قطبی کانادا،رنگارنگی ادویه های هندی،سکوت و عظمت اهرام مصر،غروب های آفتاب یونان،نوای سمفونی های بتهوون و باخ آلمان،زیبایی فرهنگ و شعر های ایران و ایرانی زیباست.