به‌خاطر همه‌ی جوون‌های دسته‌گلی که پر پر کردید، به‌خاطر تمام وحشی‌گری‌هایی که با بی‌رحمی تمام انجام دادید و بعد با برچسبِ دروغین « اعتراض » توجیه کردید، به‌خاطر عشقی که تو دل اون دختر ۱۷ ساله تبدیل به داغ شد، به‌خاطر تک تک لحظاتی که « شهید‌ » های مارو مسخره کردید اما وقتی نوبت به « کشته‌ » های خودتون رسید اون‌هارو قدیسه جلوه دادید، به‌خاطر سر و گوشی که بریده شد، به‌خاطر قرآنی که سوزونده شد و خرمذهبی‌هایی که ماجرای صفین رو تکرار کردند، به‌خاطر حاج قاسم و شما احمق‌هایی که لیاقت جان‌فداییِ همچین انسان شریفی رو نداشتید، به‌خاطر همه‌ی دقایقی که نفرتم از شمارو توی دلم پنهون کردم تا رسم رفاقت رو به‌جا آورده باشم اما شما حروم‌لقمه‌ها رسم « انسانیت » رو نمی‌دونستید؛ چه برسه به رفاقت، به‌خاطر گروه برحقی که با وجود اکثریت بودن؛ همیشه حجب و حیاشون دلیل بر سکوتشون بود تا شما لجن‌ها فکر کنید برترید، به‌خاطر کشوری که عمیقا دوستش دارم و نمی‌خوام به‌دست شما « حرومزاده‌ها » به‌ ویرانه تبدیل شه؛ محکم عقیده‌ام رو فریاد می‌زنم: من، تا آخرین قطره‌ی خون پای « جمهوری اسلامی ایران » می‌مونم و صراحتا اعلام می‌کنم که دشمنِ این نظام، « حرام‌زاده‌ » است. تمام.

هرچی آدم حسابیه استقلالی، رئالی و طرفدار جمهوری اسلامیه.

اینکاری که با خودم میکنم، این فکر‌ها، چیزیه شبیه به شکنجه و کاش تموم بشه هادی، کاش تموم بشه.

من نمی‌خوام نجنگیده ببازم

بیا می‌خواهم ببوسمت همه حواسشان به جمعه است... #علی_سلطانی

جوری دلم گرفته که انگار تا ابد در عصرهای جمعه مرا جا گذاشتی!

عشق در سینه‌ی من هست و در آغوشم نیست.

هیچی باهم جور نیست مامان، خیلی‌وقته حالم خوب نیست مامان.

نه جیک‌جیکِ مستانت، نه سردیِ زمستانت..