و آدم چقدر بعد از مرگ زیباتر است؛ چه در خاک حل شود، چه بر باد رها شود، چه در آب فرو رود. چه چیزی زیباتر از آنکه انسان به طبیعت بپیوندد و فراموش کند که روزگاری انسان بوده‌است؟

شب‌ بخیر.

‌

از اعماقِ قلبم، تازه شدنِ احساسِ قدیمی و خاک‌خورده‌ای را حس میکنم.. همان احساسی که سال‌ها قبل، صرفِ انسانِ اشتباهی‌ شده بود، الآن و در این لحظه، باز جان می‌گیرد و باعث می‌شود که من، چیزی به‌نامِ دلتنگی را حس کنم.

هرچی فکر میکنم هیچ کار خاصی واسه ثبت شدن به تاریخ امروز یادم نمیاد

خلاصه‌ی همه‌ی عاشقانه‌ها این است: اگر دلی به نگاهی دچار شد کافی‌ست.

به خودش آمد؛ دید دوباره شب شده، پس نیازی به تظاهر نبود. حالا می‌توانست راحت غصه بخورد و به فکرهای عجیب مغزش فرصت جولان بدهد.

[1403/2/2] بهترین روزی که کنارِ فاطیما بودم🦦🌱

می‌روم بخوابم، خرد و خسته‌ام؛ تمام بعدازظهر بی‌محابا گریستم، تو را بیش‌تر در آغوش می‌گیرم. تو هم بیش از پیش دوستم بدار، چون غمگینم!

مثل دویست‌وچند تکه استخوانم، زیر خاک.

من به اندازه‌ی غم‌های دلم پیر شدم.. از تظاهر به جوان بودنِ خود، سیر شدم، عقل میخواست که بعد از تو جوان باشم و شاد.. من ولی باغمِ عشقِ‌تو زمین‌گیر شدم!

تو که غریبه نیستی عزیزم ؛ من دارم تمام میشوم ، دارم ته میکشم اگر اوضاعم درست نشود و همینطور که هست ادامه‌ پیداکند ، یکهو میبینی آب شده‌ام و رفته‌ام در زمین ، میبینی غصه آبم کرده ؛ مرا در حالی خواهی‌دید که در میـانِ اندوهِ ‹ نرسیدن‌ ›هایم جان داده‌ و تمام شده‌ام .