اول مهر برای یه بچه ی هفت ساله خیلی خاصه! همه ی ما هفت ساله بودیم؛ اون لحظه که برای اولین بار واقعا میتونی بخونی و بنویسی رو یادتونه؟! راستی! ما اول خوندن رو یاد گرفتیم یا نوشتن رو؟! انگار خوندن و نوشتن توی اون لحظه به هم تنیده شده بودن؛ اون نیمکت های دو نفره که خیلی وقتا انتخاب بغل دستیمون دست خودمون نبود، باعث میشد سازگاری رو توی مدرسه یاد بگیریم، هنوزم از کُنج نیمکت بدم میاد، چون باید به بغل دستیت می گفتی: بلند شو. تا بتونی از اون حصار بری بیرون و یه سوال از معلم بپرسی. من هنوز از بوی پاکن سفید Factic و اون احساس گرمای سر پاکن بعد از پاک کردن غلط هام رو یادمه، تنها جایی که اشتباه ها راحت پاک میشد همون جا بود. هنوز یادمه که معلمم گفته بود از روی درس “حلزون” بنویسید و من درک نکردم که چرا؟ پس نیمه کاره رهاش کردم و با جریمه آشنا شدم؛ اما حداقل الان غلط املایی ندارم. اون مقنعه های سفید، فکرش هم عذابم میده، روزی نبود که کثیف نباشه! اما بازم اون حالت شلخته ی مقنعه هم برام یه خاطره است. انگار دیروز بود، چقدر سریع گذشت! ‌خود نوشت های اینجانب📚☕

روز ملی شعر و ادب فارسی مبارک🌷💚

باز هم جمعه، باز هم مصلی💚

آخرین روز تابستون در مقصد شب(☀️)

باز هم جمعه، باز هم مصلی💚

باید شروعی باشد تا اوج گرفتن ممکن شود؛

سید‌الحُـبّ

تولدت مبارک یا ابامهدی💚

خدایا، درهای خوبی و روزی و خوشبختی رو از راهی که من فکرش رو نمیکنم، به روم باز کن🍀

دل همه مون یه وقتایی بهونه ی کنج حرم امام رضا رو می گیره، یه زیارتی و یه چای از چای خونه ات قسمتمون کن یا امام رضا