چنان کمانچه را میرقصانی که صدایش انگار بخاریست فراگیر، که مینشیند بر جان ها؛ و غرق در تار و پود صدایش می شویم، انگار تمام تن گوش شدیم.

تنهایی، مسکن دردهایی ست که باید درباره اش در افکار مکرر غرق شد.

درست است میتوان شکست اما دل را نه، حتی به اشتباه! #زی_نوشت

غم میگذره؛ اما مهم که چجوری میگذره ...! چرا همه می گویند؛ چون میگذرد، غمی نیست ...! چرا هیچ کس نمی گوید؛ تابگذرد، درد کمی نیست ...! آیا اینکه چطور میگذرد اهمیتی ندارد ؟ سخت ترین لحظاتم را تنهایی سر کردم در حالی که بقیه فکر می کردند، حالم خوبه ... از این ناراحت نیستم که تنها بودم .. نه ! از این ناراحتم که تو بدحالی هایم باید نقاب لبخند بزنم ...!

باید کلمات را چشید، بعد از آن سخن گفت؛ نکند کام کسی تلخ شود. #زی_نوشت

ببینمت ! تو کجایی که چهره‌ات باغی‌ست...! که از هزار پنجره ، نور می‌وزد هر صبح...!؟

هر گلی روزی خشک میشود مگر آنکه مصنوعی باشد؛ اما تو اینگونه نیستی، انگار هر بار بیشتر ریشه میدوانی میان افکار درهم ریخته ی مشوشم. گاهی زیاد از حد غرق می‌شوم.