📝 نامه ای از دکتر ویکتور فرانکل
🔻 مردی که از زندان آشويتس در لهستان (قتلگاه آدم سوزی) توانست فرار کند، دكتر ويكتور فرانكل روانپزشک اتریشی بود که با توجه به خودكشيها و فجايع زیادی كه با چشم خودش ديده بود روانشناسی بسيار متبحر شده بود. او مدير مدرسهای فعال بود. در آغاز هرسال تحصیلی برای معلمان مدرسه این نامه را میفرستاد!
🔻کسی هستم که از یک اردوگاه اسیران جان سالم به در برده است. چشمانم چیزهایی دیده که چشم هیچ انسانی نباید میدیده، اتاق های گازی را ديدم كه توسط بهترين و ماهرترين مهندسين ساختمان ساخته شده بودند. بهـترين و متخصصترين پزشكانی را ديدم كه كودكان را به شكل ماهرانه ای مسموم ميكردند. نوزادانی که توسط آمپول های پرستارهایی مـُردند که بهترين پرستاران بودند، انسانهایی که توسط فارغالتحصیلان دبیرستان ها و دانشگاه ها سوزانده شدند.
🔷به آموزش به این دلیل مَشکوکم. چیزی که از شما میخواهم این است که:
🔻برای انسان شدن دانش آموزان تلاش کنید و تلاش شما موجب تربیت «جانورانِ دانشمند» و «بیماران روانیِ ماهر» نشود. خواندن ، نوشتن، ریاضیات و... زمانی اهمیت پیدا میکند که به انسان شدن کودکان کمک کنيد و اين كليد انسان بودن كودكان در آينده ميباشد.
🔻پزشك شدن ، مهندس شدن ، متخصص شدن ،كار سختی نيست و ميشود با چند سال درس خواندن به آن رسيد و چه بسا امروز ما در جامعه هم پزشكان زیادی داريم و هم مهندسين زیادی داريم. اما بزرگترين ثروت ما انسانيت و اخلاق ماست.
@wise_child
https://eitaa.com/joinchat/3008299283C0040dc48ce
😔افســــردگی در کودکان😔
@wise_child
https://eitaa.com/joinchat/3008299283C0040dc48ce
هیچ جمعه ایی دلگیر نیست
مگر منتظر باشی و...
خبری ازش نباشه:)🥺❤️
#جمعه_های_امام_زمانی🌸🕊
@wise_child
https://eitaa.com/joinchat/3008299283C0040dc48ce
🔺🔺🔺نگرانی یا حمایت؟! مساله ایناست!
🔷 یکی از مشکلات وابسته به فرهنگ ما نگران بودن برای عزیزان بهجای حمایت کردن از آنهاست. متاسفانه نگرانی و نگران بودن برای یکدیگر در فرهنگ ما یکجور ارزش محسوب میشود. اما نگرانی اغلب به درد هیچکس نمیخورد! و حتی آدمها را از دریافت حمایت لازم نیز محروم میکند. مثالهای زیادی میتوانم بزنم.
🔺مادری که بیماری سختی دارد اما برای اینکه بچههایش را نگران نکند رنج خودش را نشان نمیدهد و وانمود میکند که حالش خوب است در حالی که نیازمند حمایت و مراقبت اطرافیان است.
🔺دختری که در حال طلاق است اما برای اینکه پدر و مادر عذاب نکشند غم و ناراحتی و اضطرابش را نشان نمیدهد، در حالی که نیازمند حمایت عاطفی و روانی پدر و مادر است.
🔺نوجوانی که کنکور دارد و مضطرب است اما نمیتواند از حمایت فکری، روانی و عاطفی پدر و مادر بهره بگیرد چون پدر و مادر بیشتر از خود نوجوان نگرانند و اضطراب دارند.
🔴نگرانی یعنی درگیری هیجانی (و نه منطقی و حمایتی) بیش از حد با مشکلات همدیگر
🔹نگرانی یعنی: "ای وای! حالا میخوای چی کار کنی؟" نگرانی یعنی: " الهی من برات بمیرم" و ...
🔸اما حمایت یعنی: "به من بگو من چطور میتوانم کمکت کنم؟"
🔹آدم های زیادی را دورو برم میشناسم که خودشان در رنج هستند اما نگرانِ نگران شدن عزیزانشان هستند و به همین دلیل هیچوقت از رنج هایشان حرف نمیزنند و در نتیجه حمایت لازم را هم دریافت نمیکنند.
🔸یاد بگیریم در روابطمان نگرانیهایمان را کنترل کنیم و به جای آن از یکدیگر حمایت کنیم؛ حمایت عاطفی، روانی، فکری و عملی. اگه نمیتوانیم باری از روی دوش عزیزانمان برداریم با نگرانی و اضطراب بیجا، برایشان بار اضافهای نباشیم. صرفِ نگران بودن ما را آدم خوب و دلسوزی نشان نمیدهد!
🔹مادر خوب، پدر خوب، دوست خوب، فرزند خوب، یک مادر، پدر، دوست و فرزند نگران و مضطرب نیست، بلکه یک حامیست که میشود در شرایط سخت به قدرت و حمایتش اعتماد و تکیه کرد.
@wise_child
https://eitaa.com/joinchat/3008299283C0040dc48ce