شبیه یک امر اجتناب‌ناپذیر، هر روز بیشتر در خودم فرو می‌رفتم.

رابطه ی ما هیچ اساسی نداشت. من می‌توانستم بیشتر تلاش کنم. تو میتوانستی بیشتر به ما باور داشته باشی. قول های نصفه و نیمه ای که هیچوقت عملی نشدند و حالا تمام چیزی که برایمان مانده خاطرات است.!

_ناامید امیدوار دیده‌ای؟ خسته‌ی پرتلاش چه؟ غمگینِ سرحال و دلگیرِ شاداب چطور؟ من خودم، خودم را نقض می‌کنم...

البته @Ki33ll ایدیمه اگر مایل بودید صحبت کنیم

منم همینطور ناشناس منم همینطور..

اها راستی خیلی وقته انجامش دادم..

دنیای شلوغ هم‌نسلانش برایش بیگانه بود. چیزی درونش او را به سوی رهایی و سکوت می‌کشید؛ به سوی نیمه‌ی خاموش و واقعی دنیا...

نه حوصله صداها هست و نه تحمل سکوت، نه توان ارتباط و نه قدرت انزوا، نه مجال مرگ و نه شوق زندگی.

سعی کردم همه اشناهامو از چنل ریموو کنم... البته که نداره بعد من با پونصد نفر رفته تو رابطه ..ناشناس

لطف داری زیبا..