نه حوصله صداها هست و نه تحمل سکوت،
نه توان ارتباط و نه قدرت انزوا،
نه مجال مرگ و نه شوق زندگی.
دلم با ماندن بود. راه اما، راه رفتن!
و تو ندانستی چه رنجیست، کشاندنِ تنِ خستهای که خواهانِ ماندن بود.
و از زمانی که مجبور شدم تو را رها کنم، دیگر رفتن، از دست دادن و ترک کردنِ هیچکس برایم سخت نیست.
خوبه، همینجوری به ریجکت کردن ادامه بده
حوصلشونو ندارم
دورواَن!
کاش دو تا بودن جایِ دورو بودن، نه؟