زیادی بها دادن اشتباست، به هرچیز و هرکی.

همیشه میرفتم به بابا میگفتم برام موهامو بباف...همیشه هم انقدر بلند بود دستش درد میگرفت اینبار اما رفتم و بهش گفتم تیکه هایی که تراشیدم بلند شده برام بتراش وقتی میتراشید لبخند خیلی غمگینی زده بود ..

_یه روز صبح آدما از خواب بیدار میشن و تصمیم میگیرن دیگه اونی نباشن که شما میشناسید، و شما اون لحظه باورتون نمیشه آیا این همون آدمه؟

همه‌جا غرق سکوت شده است و خیره به سقف تاریك اتاق... سعی بر هضم نبودنش می‌کنم و خاطرات کودکی‌ام را با اشك یادآوری می‌کنم.

-چند بار شده آدم‌ها دست به قلم یا قلمو ببرند..چون نمی‌توانستند ماشه را بکشند؟

به نظر کم حرف میرسید..گویی سکوت را از آن جهت ترجیح میداد که میداند هر گفتاری هزینه ای خواهد داشت.

دنبال هر فعالیتی‌ام که منو از فکر کردن دور می‌کنه. کتاب خوندن، فعالیت بدنی ، نقاشی کشیدن، ارتباط با انیماتورا ، حتی درس خوندن و از صبح تا شب کار کردن. چون افکارم اصلا دلپذیر و دوست داشتنی نیستن