تنها چیزی که بهم انگیزه میده برای بیدار شدن دوستام تو بخش تئاتر و تی وی و انیماتور ها و نشستن کنار کارگردان و صحبت کردن باهاشه یا تایم های استراحت که پسرا و دخترا با کارگردان و تهیه کننده چایی میریزیم میریم توی محوطه باز سیگار میکشیم و چای میزنیم و درباره چیز های مختلف حرف میزنیم

خوشحالم که با این شرکت اشنا شدم..

از یه‌جا به بعد با هیچکس راجع‌ به غمت صحبت نمیکنی، خیلی بیشتر میخندی، به خودت میرسی و مشغول پیشرفتت میشی؛ دقیقا همونجا از همیشه ناراحت ‌تری…

چیزی به اسم پرحرفی عصبی هم وجود داره؟ فکر کنم دارمش.

من جزئیات بسیار کوچکی را در مورد افراد به خاطر می آورم، بنابراین مجبور می شوم گاهی اوقات احمقانه رفتار کنم تا آنها را عصبانی نکنم

آخه من همینم... همه چیمو میگم... بعد تو فکر میکنی.... عجیبو غریبم.

احمقانه ی پوچ.

.

"فکر نمی‌کنم مردم مرا دوست داشته باشند. آنها نسخه‌هایی از من را دوست دارند که من برای آنها ترتیب داده‌ام، نسخه‌هایی از من که آنها در ذهن خود تعبیر کرده‌اند. نسخه‌های آسان من، بخش‌های آسان من برای دوست داشتن."

‏ما در ميان غم زاده شده‌ايم؛ بزرگ می‌شويم، تلاش و تقلا می‌كنيم، بيمار می‌شويم، رنج می‌بريم، سبب رنج ديگران می‌شويم، گريه و مويه می‌كنيم، می‌ميريم، ديگران هم می‌ميرند، و موجودات ديگری به دنيا می‌آيند تا اين كمدی بی‌معنی را از سر گيرند.

درسته من ادمِ احساسی ای نیستم اما احساس که دارم..

‏تصادفی با یکی آشنا میشی ولی بعدش کارت به جایی میرسه که اگه تصادف میکردی دردش کمتر بود.