من فقط یک انسانم. انسانی زیادی انسانی.

تنها کلیشه زندگی من، یه غمِ تکراریِ تلخ. یه نگاست که نقش می بنده تو چشام یه تصویری که نمی شه کشید یه حرفی که نمی شه زد نه که نشه زد نمی شه شنید، شنونده ای براش نیست. باید حسش کرد همین.. تو منو بخاطر تفاوتم درک کن!

اقای قمیشی.. ان چه گیزه ای؟

چای، قهوه فن اصیل اونیه که بدون قند میخوره اشون، کاملا تلخ.

حالم از چنلایی که صرفا زدنش تا توش قربون صدقه هم برن بهم میخوره.

سبک شدم اما نیاز به یک شستشوی مغزی دارم، می خواهم مفاهیم عشق و آزادی را فراموش کنم، باید از نو بخوانمشان، با سبک مزخرف امروزی.

به تازگی متوجه شدم نداشتن هیچ احساساتی یعنی چی.. من در پوچ ترین حالت روحی ام هم احساسات عمیقی و تجربه میکردم ولی الان؟ هیچ احساسی به هیچ کس یا چیزی ندارم هروز توی تاریکی اتاقم غرق میشم ساعت ها با خودم حرف میزنم حقایق فیلسوف ها را مطالعه میکنم و بیشتر به هیچ میرسم و در نهایت سیگار به لب، در کنج اتاق جمع میشم از ریشه ی کف سرم تا گونه هایم را چنگ میزنم...چون احساس میکنم مغزم انقدر بزرگ شده که تحمل گنجایش جمجمه های فرسوده ام و نداره! من لزوما دیوونه نیستم.

تو انسان بدی نیستی فقط تنها هستی و هیچکس مدتی است که به تو اهمیت نداده است و این تو را دیوانه می کند, تنها کاری که میتوانی انجام دهی گرفتن قهوه‌ایست و منتظر ماندن.