«آرومتر، دورتر، سالم تر.»

اون بخش از مغزم که میتونست کنار آدم‌ها باشه و معاشرت کنه خاموش شد. الان فقط یک مکان که فقط خودم باشم و خودم میخوام.

4:20

به عنوان یه اجتماع گریز، اینکه همه با هم اجتماع گریز نیستیم ازارم می‌ده.

«تو واقعا خصوصیات جالبی داری، روی ادما تاثیر می‌ذاری حتی اگه آدما فقط از کنارت رد‌شده باشن. تاثیر مثبت یا منفی؟ اونش خیلی مهم نیست، ولی یاد آدم می‌مونی. یه چیزهایی که اصلا واسه کسی مهم نیست تو خیلی بهشون دقت می‌کنی.»

الان از نوشتن متنفرم.بعدا برات طولانی می‌نویسم.

بلاخره با ماتریکس به توافق رسیدم بهتر شد.

گفت: دست‌هایَت به‌مانندِ سیم‌هایِ گیتار اند، غمگین و شاعر.

‏دست از ثابت کردن و فهموندن خودت به آدمی که نمی‌خواد بفهمتت بردار احمق.

چند ماه دیگه ۲۰۲۵ میشه من هنوز تو ۲۰۱۹ موندم.