لطفا ازدواج نکنید، لطفا فرزند نداشته باشید. بذارید روند انقراض انسان‌ها سریع‌تر پیش بره.

همیشه از جایی آغاز می‌شود که انتظارش را نداری. یک مرتبه به خودت می‌آیی و می‌بینی وسط خاطره‌ای افتاده‌ای که تمام روزهای گذشته خواسته‌ای فراموشش کنی. هر چه با خودت تکرار کنی که همه چیز تمام شده و دلیلی برای یادآوردنش وجود ندارد، باز یک روز با بهانه‌ای حتی کوچک، خودش را از گوشه ذهنت بیرون می‌کشد و هجوم می‌آورد به گذر دقیقه‌های آن روزت.

یک اهنگ ملایم، نمیتونه مقاومتمو برای زنده بودن از بین ببره.. اما اون اهنگ :

گفت: تاحالا متوجه شدی آدم‌های غمگین و دلتنگ چقدر آدم‌های عمیقی هستن؟ توجه کردی چقدر حرف‌هاشون پُر مفهوم و قابل تفکره؟ اصلا انگار از یه دنیایِ دیگه‌ان، قشنگ‌ترین حرف‌هارو می‌زنن. مثلا خود تو، تاحالا دقت کردی چقدر عمیق و پُر مفهوم حرف می‌زنی‌؟ حتی اگر سکوت کنی هم چشمات کلمات رو داد می‌زنه.

بدون کافئین، نیکوتین نمیتونم کارامو بکنم.

همیشه دارم دنبال خودم می‌گردم! فکرش و بکن چه وضعیتیه، وقتی خودت و مثل یک کتاب باز می‌کنی و همه‌جا غلط‌های چاپی می‌بینی، غلط پشت غلط.

راحت نیستم درموردش حرف بزنم پس درموردش نقاشی میکشم.

سعی داشت با نخ های سیگار قلبشو بدوزه.

آدم آروم تری شدم؛ واضح تر بخوام بگم آدم بیخیال تری شدم. چون میدونم که من نمیتونم به تو بفهمونم، نمیتونم به کسی بفهمونم که توی من چی میگذره، من حتی نمیتونم برای خودم توضیح بدمش.

راستش، این حفره ی خالیه وجودم انقدر بزرگ شده که دیگه با بودن تو هم پر نمیشه.

دستم و دیگه حس نمیکنم اما هنوز کمه، باید بیشتر طراحی کنم. بیشتر بیشتر بیشتر.