اما بعضی از ما زنده نیستیم مرده‌ایم.. چرا که عشق، آزادی، احساسات، امید، و تعلق را هرگز نیافتیم.

تو هرچقدر‌‌ هم به یکی‌ احترام بذاری و خوب رفتار کنی؛ در آخر اون به اندازه ی فهمش با تو رفتار می‌کنه.

ی جایی دیده بودم نوشته بود یک مدت سیگار ارزون بکشی عادت میکنی؛ بعد که سیگار خوب و گرون میکشی میفهمی چه آشغالی داشتی میکشیدی اون همه مدت! روابط با آدم ها هم همینه‌‌. تا وقتی با آدم حسابی ها همنشین نشدی متوجه نمیشی چه دایره ی روابط بدی داشتی..

به آدم‌هایی که با کتاب‌، شعر‌، موسیقی‌ و هنرشون در یادها موندگار شدن غبطه می‌خورم‌. دلم نمی‌خواد اگه یه روزی نبودم زود فراموش بشم اما برای فراموش نشدن، زیادی معمولی‌ام‌.

همه‌چیز تقریبا کنترل شده داره پیش میره ولی یک چیزی که جا مونده اینه، آلزایمرِ محبوب من. امشب که به خواب برم، آلزایمری که سراغش رو می‌گرفتم و ناقص رهاش کرده بودم رو پی‌اش رو می‌گیرم. خیلی چیزها و کارها و مکان‌ها و از همه مهم‌تر، آدم‌هایی که وقت و انرژی بیهوده‌ای رو از من می‌گرفتن رو به نیستی می‌سپارم و فراموش می‌کنم و بذر نفرت رو جوری پخش می‌کنم که جنگلش نذاره آسمون رو ببینی. گاهی باید اینطوری به سرت ضربه بخوره دوست من.