«شاید چیزی دیگه زیاد نتونه اذیتم کنه. فکر می‌کنم الان آروم‌ترم منم و فکر اینکه لزوما هر دردی که تو رو نکشه قوی‌ترت میکنه؟ من آروم‌ترم، شاید قوی‌تر، ولی از من چه‌ خبر؟ ».

من تورو نه تصوری که از خودت در ذهنم ایجاد کرده بودی رو دوست داشتم.

+سخت میگذره زندگی؟ -زندگی نه، اتفاقا انگار زندگی داره باهام راه میاد؛ ولی من سخت میگذرم، مغزم رحمی بهم نداره و خودم از اونم سخت‌گیر ترم.

وقتی میام و میبینم حرفاتونو..حس خوبی بهم میده..

شب یلدا؟ چه جوک جالبی.. حقیقتاً باید تنها باشی که بفهمی، مناسبت ها هیچ فرقی با روزای معمولی ندارن؛ حتی تولدت که باید شاد ترین روز سالت باشه. مناسبت ها فقط باعث میشن تنها ها بیشتر به تنهاییشون پی ببرن.. باعث میشن به این فکر کنی که کل کشور خانواده ها دور هم جمع میشن و دارن خاطرات خوب میسازن، و تو یه گوشه تو اتاقتی و به این فکر میکنی که یه نخ سیگار دیگه بکشی.

خطرناک ترین نوع بشر، انسانی است که اعتقاداتش زیاد و فهمش کم است.

و گفت : "خودم را تا حد بی عاطفگی محض، از همه کنار کشیده ام."

بارها گفته‌اند که سرد و بی‌احساسم، گویی سنگی‌ام بی‌روح. اما حقیقت چیز دیگری‌ست. نه سردم، نه بی‌احساس، بلکه تنها در برابر زخمی که از جهان و آدمیان بر جانم نشسته، به ناچار این‌گونه شده‌ام. من، نه از روی بی‌اعتنایی، بلکه از سر خستگی، از باور کردن آدم‌ها دست کشیده‌ام. هر دستی که به سویم دراز شد، خنجری در دل داشت. هر چشمی که نگاهم کرد، پشت پلک‌هایش دروغ پنهان بود. به راستی، آیا می‌توان در چنین جهانی همچنان ساده و بی‌دفاع باقی ماند؟ من زخمی‌ام. زخمی از دوستی‌هایی که وجودشان تنها سرابی بود و از عشق‌هایی که به مثابه شعله‌ای بی‌دوام، هر لحظه خاموش شدند. حالا دیگر چیزی جز سکوت برایم باقی نمانده است، سکوتی سنگین‌تر از هر فریاد، تنهایی‌ای عمیق‌تر از هر جمع. می‌گویند بی‌احساس شده‌ام؟ شاید. اما این بی‌احساسی، همان زخم کهنه‌ای‌ست که تنها کسی که آن را به دوش می‌کشد، می‌تواند عمقش را بفهمد. و آن کس، جز خودِ من، هیچ‌کس نیست.

تراژدى اين نيست كه تنها باشی. بلکه اين است كه نتوانى تنها باشی گاهی آماده‌ام همه چیزم را بدهم، تا هیچ پیوندی با جهان انسان‌ها نداشته باشم.

عاشق این نقاشی شدم..

میدونی ؟ هر چقدر هم آسمون زندگیت ابری باشه، باز تو اون خورشیدی هستی که از پشت ابرها دیده میشه.