تا کی و تا کجا باید فرار کرد؟ درِ هر اتاقی از ذهنم رو که باز می‌کنم یکی از مشکلاتی که چند سال قبل باید حلش می‌کردم و نکردم اونجا توی تاریکی نشسته و با سر و صورتی ژولیده و خاکی و با دست‌های غل و زنجیر شده‌، بهم لبخندی سرشار از "تا کی و تا کجا می‌خوای ازم فرار کنی؟" می‌زنه.

من عاشق اینم که برگردم خونه. توی خونه بخوابم، توی خونه غذا بخورم، توی خونه وقت بگذرونم، توی خونه فیلم و سریال ببینم، توی خونه کتاب بخونم، توی خونه بمونم. من عاشق خونه‌ام، خونه‌ای که خونه خودم باشه.

به من امیدوار نباش، من خودم به دنبال امید می‌گردم و هنوز نشانه‌ای نیافته‌ام.

غم‌های من همه بیات شده‌اند... شعر و نقاشی و اثر هنری ازشان در نمی‌آید.

نه عزیزم! من تمایلی ندارم تعطیلات عید رو با شما بگذرونم. چندتا کتاب و جزوه و فیلم سینمایی تهیه کردم قصد دارم با همونا مشغول باشم.

تنها کسی که واسه نجاتت میاد ، نسخه‌ای از خودته که از وضعیتی که داری خسته شده .

هیچ چیز کمک نمی کند ؛ یا خودم به دادِ خودم می رسم ، یا دیگر تمام شده ام .

هیچوقت چیزی که آدما نمیتونن زیر پنج دقیقه تغییر بدن رو، به روشون نیار.

زخما خوب نمی‌شن اما تو بازم زنده بمون.

نمیتونم بهت بفهمونم چمه؛ خودمم نمیدونم چیشده ولی درد داره.

آدم‌ها وقتی ازت خوششون می‌آد می‌دونن افسردگی داری ‏باهات وارد رابطه می‌شن و عاشقت می‌شن؛ می‌دونن افسردگی داری و در نهایت ازت نااُمید می‌شن چون می‌فهمن افسردگی داری.