خونه امنه، خنکه، ساکته، آدمها تو مخت نیستن، خوراکی دمدسته، لباسات راحته؛چی داره این بیرون آخه؟
منه ۹ ساله که فکر میکردم اگه جوری رفتار کنم که برام مهم نیست بازی زودتر لود میشه .
دوتا چیز شخصیتت رو تعریف میکنه؛
صبرت وقتی چیزی نداری و رفتارت وقتی همه چیز داری.
یه وقتایی آدم از ناراحتی میگه «خدافظ» ولی واقعاً قصد رفتن نداره؛ فقط خستهست از منتظر موندن، از نفهمیده شدن.
بهتره واقعبین باشیم تلاش زیاد برای تغییر چیزی که از اول قرار نبوده تغییر کنه فقط وقت تلف کردنه.
گاهی وقتا باید به خودم بگم:
آروم باش، لازم نیست برای هر چیز کوچیکی یه داستان بسازی و این کاریه که بیش از حد فکر کردن با من میکنه، مثل دویدن روی تردمیلی که انرژیتو میگیره، ولی هیچ جا نمیری