همه چی اولش خوبه ؛ همه اولش مهربونن ، دوسِت دارن ، بهت اهمیت میدن ، بعد از یه مدت همه ی اون رفتارای خوب و اهمیت ها تموم میشه یواش یواش همه کمرنگ میشن همه بد میشن ، دیگه حال خوب و بدت واسشون مهم نیست .اونجاست که میفهمی نابود شدی بخاطر اعتماد کردن ، بخاطر اهمیت دادن .
بهترین دیالوگی که شنیدم و به شدت بهش معتقدم اینه: 'اونایی که منو میشناسن هیچوقت به من شک نمیکنن و اونایی که به من شک دارن هیچوقت منو نمیشناسن'