واقعیت اینه که هرکس به شکلی از زندگی فرار می‌کند: یکی با خنده، یکی با کار، یکی با خواب، و یکی با دوست داشتن کسی که هرگز مال او نمی‌شود و دردناک‌تر اینکه همه تظاهر می‌کنیم قوی هستیم، در حالی که فقط خسته‌ایم.
زندگی شبیه یه جاده‌ست و هر کدوم از ما راننده مسیر خودمونیم توی این راه آدم‌های زیادی سوار ماشینمون می‌شن بعضیا چند کیلومتر کنارمونن بعضیا سال‌ها بعضیا باعث لبخندمون می‌شن بعضیا اشکمون رو درمیارن از بعضیا دلگیر می‌شیم و از رفتن بعضی‌ها ناراحت اما با گذشت زمان می‌فهمیم که حضور هیچ‌کدوم بی‌دلیل نبوده هر کسی که وارد مسیرمون شده درسی با خودش آورده گاهی درس عشق گاهی اعتماد گاهی صبر و گاهی رها کردن .
آسمان، این گستره بی‌پایان، همیشه برای عاشقانش، دریچه‌ای به سوی رویاها و آرامش بوده است.