دوشنبه ۱۴۰۴/۱۲/۲۵ امشب رفتیم اول نماز بخونیم بعدش بریم اجتماع خیابونا خیلی شلوغ بودن مثل نزدیکای عید هرسال شده بود زیاد اهمیت ندادم گفتم حتما مثل هرشب راه رو بستن برای اجتماع ترافیک شده ماشین رو نگه داشتیم و پیاده که شدم دیدم دست فروشا هستن پیاده رو هم پرشده. قشنگ حس و حال عید بود. میدونی از یه طرف خوشحالم مردم هنوز به زندگی ادامه میدن ولی از یه طرف ناراحتم که چرا اینقدر بیخیال به نظر میرسن . شایدم همینه به نظر میرسن،شاید اونام لبخند میزنن درحالی که دلشون پره.کاش اینجور باشه... رفتیم نماز خوندیم برگشتیم خیابون. امشب نمی تونستم خوب شعار بدم خلط گلوم اذیتم میکرد.مریض نیستم ولی بودش خودمم نمیدونم چرا. یهو بغضم گرفت میخواستم گریه کنم. برام دردناک بود تنها کاری که میتونم انجام بدم اومدن به خیابون و شعار دادنه. میدونم اینم مهمه ولی خیلی حس ضعیف و به دردنخور بودن کردم. به این فکرکردم شاید اگه تو یه شهری مثل تهران بودم و صدای انفجار و اینارو می‌شنیدم بازم میتونستم بیام؟ میتونم بگم که کاری کردم؟ حتی احتمال اینکه شهید بشمم خیلی کمه شایدم اصلا نیست .مگه من لیاقت همچین مقامی رو دارم؟ بغض و خلط و افکارم باهم همکاری میکردن و داشتن خفه ام میکردن. ضربه پایانی هم حرفای رهبر شهیدمون(من هنوزم باورم نمیشه)و دعای فرج بود. اون قسمت از حرفای آقا بودن که میگفتن:« جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم ،اندک آبرویی هم دارم که این روهم خود شما به ما دادید،همه این ها رو من کف دست گرفتم در راه این انقلاب و ر راه اسلام فدا خواهم کرد» دلم میخواست بمیرم. یه همچین کسی خودشو فدای ما کرد. چرا من زنده ام و اون دیگه نیست؟ چرا بخاطر بیداری ما باید شهید می شد؟ چرا؟چرا؟چرا؟ سه ضلع خفه کردن من(بغض،افکار،خلط) داشتن با تمام وجود کار می کردن. دعای فرجم که داشتیم میخوندیم دیگه نتونستم ادامه بدم بی صدا گریه کردم. برای اینکه صدای گریه ام نیاد دیگه زمزمه هم نمیکردم تو دلم میخوندم فقط دهنم حرکت می کرد. فقط کاش آقا بیاد. کاش بیاد. کاش...

سه شنبه ۱۴۰۵/۱۲/۲۶ جمعیت رو😍🔥

نماز شروع شد ولی ما سرپاییم جا نیست نماز بخونیم🥲

ولی من نماز می خوام😭💔

سه شنبه ۱۴۰۵/۱۲/۲۶ ترامپ و نتانیاهو خون آشام

ما دیگه هوا سرد بود برای بچه ها برشگتیم خونه ولی از تلوزیون میدیدم اینارو همراه با پرچم اسرائیل و اینا سوزندن

اینم خیلی خوشگل بود